Hoofdstuk 3.Zorg voor Indentiteitskaart.

De echtgenoot van deze pleegmoeder werkte bij het postkantoor.
Na 3 dagen werk vertelde ik hen dat ik geen eigen Indentiteitskaart heb.
Hij sprak daarover met de zoon van zijn schoonzuster.
Hij bracht mij ook bij die zoon diie het gelijk regelde.
Wel moest ik daarvoor enkele malen naar die instantie waar ik die kaart kon krijgen.
Dat was bij de haven,waar ik ook de schoonzoon van die pleegmoeder ontmoette.
Hij werkte daar als security-beambte die mij daar de weg wees voor het regelen van die
identiteitskaart.
Mijn werkgever zei dat ik moest zeggen: Ik weet niet.
Dat vond ik onjuist,dus ik sprak met die hoofdman in chew-chew hetgeen mijn werkgever 
niet verstaat.
Mijn werkgever sprak alleen maleis en ik kreeg die kaart na 1 week.
Ik dacht tenminste wel dat hhet zo snel ging,want het was inderdaad erg snel.
Daarmee was ik uiteraard zo erg blij dat ik mijn loon niet meer wilde hebben.
buiten mij  loon kreeg ik immers altijd eten en drinen gratis en ik mocht er wonen.
Daarbij kreeg ik ook nog eens 2 vrije dagen per maand.
Ik weet niet hoe lang ik daar werkte.
Ik kon nog geen klok kijken en ik had nog nooit onderwijs gehad in lezen en schrijven.
Daarvoor had ik geen gelegenheid,omdat ik moest werken voor mijn onderhoud.
Die werkgever en zijn vrouw hadden 8 kinderen,waarvan 2 dochters gehuwd waren.
Eèn van hen woonde nog thuis evenals 1 gehuwde zoon.
Het was een Portugees gezin die R.K.was van geloof.
Zij hadden nog 2 collega``s van hun zoon inwonend.
Met 1 van die collega`s kreeg ik ruzie omdat ik de koekepan gebruikte voor het maken van
een rijstcake.
Hij dreigde die rijstcake weg te gooien als ik hem die pan niet liet gebruiken.
Ik huilde en liep weg,maar vertelde het wel mijn werkgever,die ik ook om geld vroeg.
Op dat moment had hij dat niet bij zich,maar hij trok 1 van zijn oorbellen uit.
Hij liet deze verkopen om mij geld te kunnen geven. 
Ik kon daar echter niet blijven werken.
Daarna belde ik mijn voormalige chinese werkgeefster die verloskundige was en lid van 
de Methodistenkerk.
Zij was nog in functie op afroep en ik kon daar weer aan het werk.
Het was wel voor $ 20,00 per maand en 2 vrije dagen per maand.
Het was wel mijn 6e job maar beter dan helemaal niets,ook al vielen de 2 dochters van
die werkgeefster mij steeds lastig.
Eèn van de 2 riep als spion naar haar moeder als ik maar 1 plakje komkommer nam.
Er waren 4 dochtersen 1 zoon.
Elke zondag ging ik met dat gezin naar de Methodistenkerk.
Ik was toch niet zo blij met die job bij hun.
Daarom bezocht ik mijn tante die familie was van mevrouw Yeo.