De echtgenoot van deze pleegmoeder werkte bij het postkantoor.
Na 3 dagen werk vertelde ik hen dat ik geen eigen Indentiteitskaart heb.
Hij sprak daarover met de zoon van zijn schoonzuster.
Hij bracht mij ook bij die zoon diie het gelijk regelde.
Wel moest ik daarvoor enkele malen naar die instantie waar ik die kaart kon krijgen.
Dat was bij de haven,waar ik ook de schoonzoon van die pleegmoeder ontmoette.
Hij werkte daar als security-beambte die mij daar de weg wees voor het regelen van die
identiteitskaart.
Mijn werkgever zei dat ik moest zeggen: Ik weet niet.
Dat vond ik onjuist,dus ik sprak met die hoofdman in chew-chew hetgeen mijn werkgever
niet verstaat.
Mijn werkgever sprak alleen maleis en ik kreeg die kaart na 1 week.
Ik dacht tenminste wel dat hhet zo snel ging,want het was inderdaad erg snel.
Daarmee was ik uiteraard zo erg blij dat ik mijn loon niet meer wilde hebben.
buiten mij loon kreeg ik immers altijd eten en drinen gratis en ik mocht er wonen.
Daarbij kreeg ik ook nog eens 2 vrije dagen per maand.
Ik weet niet hoe lang ik daar werkte.
Ik kon nog geen klok kijken en ik had nog nooit onderwijs gehad in lezen en schrijven.
Daarvoor had ik geen gelegenheid,omdat ik moest werken voor mijn onderhoud.
Die werkgever en zijn vrouw hadden 8 kinderen,waarvan 2 dochters gehuwd waren.
Eèn van hen woonde nog thuis evenals 1 gehuwde zoon.
Het was een Portugees gezin die R.K.was van geloof.
Zij hadden nog 2 collega``s van hun zoon inwonend.
Met 1 van die collega`s kreeg ik ruzie omdat ik de koekepan gebruikte voor het maken van
een rijstcake.
Hij dreigde die rijstcake weg te gooien als ik hem die pan niet liet gebruiken.
Ik huilde en liep weg,maar vertelde het wel mijn werkgever,die ik ook om geld vroeg.
Op dat moment had hij dat niet bij zich,maar hij trok 1 van zijn oorbellen uit.
Hij liet deze verkopen om mij geld te kunnen geven.
Ik kon daar echter niet blijven werken.
Daarna belde ik mijn voormalige chinese werkgeefster die verloskundige was en lid van
de Methodistenkerk.
Zij was nog in functie op afroep en ik kon daar weer aan het werk.
Het was wel voor $ 20,00 per maand en 2 vrije dagen per maand.
Het was wel mijn 6e job maar beter dan helemaal niets,ook al vielen de 2 dochters van
die werkgeefster mij steeds lastig.
Eèn van de 2 riep als spion naar haar moeder als ik maar 1 plakje komkommer nam.
Er waren 4 dochtersen 1 zoon.
Elke zondag ging ik met dat gezin naar de Methodistenkerk.
Ik was toch niet zo blij met die job bij hun.
Daarom bezocht ik mijn tante die familie was van mevrouw Yeo.
woensdag 4 oktober 2017
Hoofdstuk 2. Begin van mijn werkleven. Dl.2
Toen ik ontdekte dat zij tegenover mijn werkgever woonden,bezocht ik hen weer en vertelde
hen over mijn werk.
Daarvan bedroeg mijn loon $ 30,00 per maand.
De vrouw van die politie-officier vond dat veel te weinig en verwees mij naar haar pleeg-
moeder,waarbij ik $ 40,00 per maand kon krijgen en ik nam die job gelijk.
Deze pleegmoeder werd mijn 5e werkgeefster,maar dat was verder weg met de bus.
Het huis van haar was oud en groot met een flinke tuin en veel bomen.
Er stonden zeker 3 Mango-bomen en 20 of meer cocosnoot-bomen.
Het maakte wel echt indruk op mij,want ik vond het best wel veel als privè-bezit.
hen over mijn werk.
Daarvan bedroeg mijn loon $ 30,00 per maand.
De vrouw van die politie-officier vond dat veel te weinig en verwees mij naar haar pleeg-
moeder,waarbij ik $ 40,00 per maand kon krijgen en ik nam die job gelijk.
Deze pleegmoeder werd mijn 5e werkgeefster,maar dat was verder weg met de bus.
Het huis van haar was oud en groot met een flinke tuin en veel bomen.
Er stonden zeker 3 Mango-bomen en 20 of meer cocosnoot-bomen.
Het maakte wel echt indruk op mij,want ik vond het best wel veel als privè-bezit.
Hoofdstuk 4. Meer job-wisselingen.Dl.3.
Tijdens die vrije dagen bezocht ik 1 van de mensen die een huis huurde van mijn
pleegmoeder.
Dit was naast gratis eten en drinken en het werd de 11e job.
Die herinnerde ik mij van toen ik nog 16 jaar was.
Ik heb het dan over een vrouw die half Chinees en half Indonesisch was.
Zij troostte mnij altijd na ontvangen straf van mijn pleegmoeder.
Van die vrouw kreeg ik altijd lekker eten zoals courgettesoep.
Ik leerde ook haar man kennen die niet kon praten maar wel horen.
We communiceerden met hem in vingergebarentaal en ik leerde ook de andere
familieleden kennen zoals haar ouders,broers,zusters enz.
pleegmoeder.
Dit was naast gratis eten en drinken en het werd de 11e job.
Die herinnerde ik mij van toen ik nog 16 jaar was.
Ik heb het dan over een vrouw die half Chinees en half Indonesisch was.
Zij troostte mnij altijd na ontvangen straf van mijn pleegmoeder.
Van die vrouw kreeg ik altijd lekker eten zoals courgettesoep.
Ik leerde ook haar man kennen die niet kon praten maar wel horen.
We communiceerden met hem in vingergebarentaal en ik leerde ook de andere
familieleden kennen zoals haar ouders,broers,zusters enz.
Hoofdstuk 2. Begin van mijn werkleven. Dl.1.
Bij deze Portugees werkte ik maar 1 maand voor $ 2,00 terwijl mijn vriendin $ 50,00 kreeg.
Hij was mijn 1e werkgever in 1958.
Toen ik zijn vrouw vroeg waarom ik minder kreeg werd zij boos.
Zij gooide mij met kleding en al op straat,maar mijn vriendin hielp mij met een andere buur-
vrouw aan een nieuwe en 2e job. Ik kon er met de bus komen,want het was verder weg.
De schoondochter van die buurvrouw kon een hulpje goed gebruiken.Zij was zwanger.
Die buurvrouw en haar zoon met zijn gezin,behoorden tot de Methodistenkerk.
Het gezin had een huis van 3 kamers en in 1 kamer sliep het gezin met mij erbij.
In de andere 2 kamers woonden vrijgezellen mannen met een baan als onderwijzer.
De zoon van die buurvrouw was zelf ook onderwijzer van beroep.
Eèn van die vrijgezellen was een Islamitische onderwijzer en vroeg mij of ik seks met hem
wilde en ik liet het toe. Nu in 2005 vind ik het bijzonder stom van mijzelf.
Voordat de baby van dat gezin was geboren bleven wij 1 maand bij de oma van die baby.
Die oma had dus haar 2e kleinzoon en de vader hiervan was haar jongste zoon.
Oma was zelf verloskundige van beroep en moeder van 2 zonen.
Zij woonde echter in bij haar oudste zoon die 3 kinderen had.
Toen zij haar nieuwste kleinkind ter wereld hielp,was dat de 5e voor haar.
Ik bleef dus bij die oma wonen.
Het huis van die jongste zoon werd dus te klein qua woonruimte nu de baby was geboren.
Ik kon er dus niet meer bij en bleef in tijdelijke dienst van oma. Job 3.
Dat was niet lang want de andere schoondochter van oma vond dat ik hen ongeluk aanbracht.
Het ongeluk gebeurde ook inderdaad met 1 van de kleinkinderen.
Oma bracht haar kleinkinderen naar de bioscoop,maar onderweg werd 1 van hen door de bus aangereden.
Dat gaf een flinke hoofdwond teweeg met bloeding.
Het kind werd gered door bloedtransfusie middels een donor,die later mijn werkgever zou
worden. Ik liep weg bij die schoondochter van oma en zij gaf mij een grote mond,
Die schoondochter dacht dat ik de oorzaak was van dat ongeluk met die bus.
Toen ik daar wegliep was het avond en onderweg stopote er een taxi naast mij die mij een lift aanbood.
Daarvan maakte ik graag gebruik.
De chauffeur was een chew-chew chinees die seks wilde met mij,hetgeen ik goed vond.
Later besefte ik,dat ik voor de 2e keer die stomme fout maakte.
Ik vertelde hem ook dat ik zonder werk en woonruimte zat,waarop hij mij meenam naar zijn
huis. Daar ontmoette ik zijn vrouw,kinderen en moeder.
Dat was voor die 2 vrouwen geen probleem.
Die moeder mocht mij wel maar de kinderen mochten mij niet.
Eèn van die kinderen trok aan mijn haren.
Ik nam de volgende dag de bus terug naar het huis van die boze schoondochter en haar
schoonmoeder.
Die schoonmoeder noemde ik oma.
Oma bracht mij naar mijn nieuwe en 4e werkgever die mij een maandloon gaf van $ 30,00
Vanuit dat huis zag ik die chew-chew chauffeur.
Van mijn werkgever vernam ik dat die chauffeur een Maffia-gangster was.
Hij vertrouwde mij niet meer,want die gangster floot elke dag naar mij.
Dat maakte mijn werkgever boos op die gangster,maar hij kon er niets aan doen.
Hij was wel bang voor die gangster.
Mijn werkgever wn zijn gezin behoorden tot de Methodistenkerk.
Tegenover deze werkgever woonde en Portugese vriendin van mijn "pleegmoeder"
mevrouw Yeo.
Die vriendin woonde daar met dochter en schoonzoon die 1 kind hadden.
Deze schoonzoon was een Indiase hoge Politie-officier in relatiwe met FBI en CIA.
Ik bezocht hen al voordat ik 16 jaar werd,want zij waren bevriend met mevrouw Yeo.
Hij was mijn 1e werkgever in 1958.
Toen ik zijn vrouw vroeg waarom ik minder kreeg werd zij boos.
Zij gooide mij met kleding en al op straat,maar mijn vriendin hielp mij met een andere buur-
vrouw aan een nieuwe en 2e job. Ik kon er met de bus komen,want het was verder weg.
De schoondochter van die buurvrouw kon een hulpje goed gebruiken.Zij was zwanger.
Die buurvrouw en haar zoon met zijn gezin,behoorden tot de Methodistenkerk.
Het gezin had een huis van 3 kamers en in 1 kamer sliep het gezin met mij erbij.
In de andere 2 kamers woonden vrijgezellen mannen met een baan als onderwijzer.
De zoon van die buurvrouw was zelf ook onderwijzer van beroep.
Eèn van die vrijgezellen was een Islamitische onderwijzer en vroeg mij of ik seks met hem
wilde en ik liet het toe. Nu in 2005 vind ik het bijzonder stom van mijzelf.
Voordat de baby van dat gezin was geboren bleven wij 1 maand bij de oma van die baby.
Die oma had dus haar 2e kleinzoon en de vader hiervan was haar jongste zoon.
Oma was zelf verloskundige van beroep en moeder van 2 zonen.
Zij woonde echter in bij haar oudste zoon die 3 kinderen had.
Toen zij haar nieuwste kleinkind ter wereld hielp,was dat de 5e voor haar.
Ik bleef dus bij die oma wonen.
Het huis van die jongste zoon werd dus te klein qua woonruimte nu de baby was geboren.
Ik kon er dus niet meer bij en bleef in tijdelijke dienst van oma. Job 3.
Dat was niet lang want de andere schoondochter van oma vond dat ik hen ongeluk aanbracht.
Het ongeluk gebeurde ook inderdaad met 1 van de kleinkinderen.
Oma bracht haar kleinkinderen naar de bioscoop,maar onderweg werd 1 van hen door de bus aangereden.
Dat gaf een flinke hoofdwond teweeg met bloeding.
Het kind werd gered door bloedtransfusie middels een donor,die later mijn werkgever zou
worden. Ik liep weg bij die schoondochter van oma en zij gaf mij een grote mond,
Die schoondochter dacht dat ik de oorzaak was van dat ongeluk met die bus.
Toen ik daar wegliep was het avond en onderweg stopote er een taxi naast mij die mij een lift aanbood.
Daarvan maakte ik graag gebruik.
De chauffeur was een chew-chew chinees die seks wilde met mij,hetgeen ik goed vond.
Later besefte ik,dat ik voor de 2e keer die stomme fout maakte.
Ik vertelde hem ook dat ik zonder werk en woonruimte zat,waarop hij mij meenam naar zijn
huis. Daar ontmoette ik zijn vrouw,kinderen en moeder.
Dat was voor die 2 vrouwen geen probleem.
Die moeder mocht mij wel maar de kinderen mochten mij niet.
Eèn van die kinderen trok aan mijn haren.
Ik nam de volgende dag de bus terug naar het huis van die boze schoondochter en haar
schoonmoeder.
Die schoonmoeder noemde ik oma.
Oma bracht mij naar mijn nieuwe en 4e werkgever die mij een maandloon gaf van $ 30,00
Vanuit dat huis zag ik die chew-chew chauffeur.
Van mijn werkgever vernam ik dat die chauffeur een Maffia-gangster was.
Hij vertrouwde mij niet meer,want die gangster floot elke dag naar mij.
Dat maakte mijn werkgever boos op die gangster,maar hij kon er niets aan doen.
Hij was wel bang voor die gangster.
Mijn werkgever wn zijn gezin behoorden tot de Methodistenkerk.
Tegenover deze werkgever woonde en Portugese vriendin van mijn "pleegmoeder"
mevrouw Yeo.
Die vriendin woonde daar met dochter en schoonzoon die 1 kind hadden.
Deze schoonzoon was een Indiase hoge Politie-officier in relatiwe met FBI en CIA.
Ik bezocht hen al voordat ik 16 jaar werd,want zij waren bevriend met mevrouw Yeo.
Hoofdstuk 4. Meer job-wisselingen. Dl.2.
Met haar ging ik naar de bioscoop voor de Islamieten en het heette "Queen".
Ik had toen ook 2 vrije dagen per maand. Weekends.
Tijdens die weekends sliep ik bij een vriendin van mijn "pleegmoeder"mevrouw Yeo.
De dochter van die PTT-baas ging elke dag naar haar moeder en liet mij alleen in haar
huis achter tot 16.00 uur in de middag.
Daarna kwam haar man thuis.
Vanuit haar moeders huis nam ze al voedsel mee,dat gelijk klaar was om te eten.
Ik was daar erg boos over en deelde haar mee,dat ik niet meer voor haar wou werken,
maar vertelde niet waarom.
Ik kon dat niet uitleggen en wist niet hoe.
Hierdoor was ik dus weer zonder werk en ging naar die vriendin van mijn pleegmoeder.
Daar kon ik slapen tegen geringe vergoeding.
Ik had gelukkig wat geld over dus dat kon ik betalen.
Die vriendin werkte voor de R.A.F. en de Britse Landmacht in de huishouding.
De dochter werkte in het kamp van de Landmacht.
Zij vroeg haar werkgeefster of zij mij in dat kamp mocht leren hoe ik de huishouding
kon doen en het was 1dag per week voor het schoonmaken.
Ik leerde er ook om rustig te praten en als haar man thuiskwam kon ik rustig naar mijn
bedienden-kamer.
Na die week bezocht ik weer de PTT-baas.
Hij wist weer werk voor mij bij zijn zuster die vanuit Engeland in Singapore kwam wonen
bij haar jongste broer die weduwnaar was geworden en zijzelf weduwe.
Die jongste broer was ook de jongere broer van de PTT-baas en hij had 3 kinderen.
Nadat zijn 3e kind was geboren overleed zijn vrouw,dus kwam zijn zuster bij hem wonen
om ook voor die kinderen te zorgen.
Zijn zuster had zelf geen kinderen.
Bij dit gezin kon ik assisteren in de huishouding en kreeg een eigen kamer met een
maandloon van $ 70,00 en 2 vrije dagen per maand.
Dit was naast gratis eten en drinken en het werd de 11e job.
Ik had toen ook 2 vrije dagen per maand. Weekends.
Tijdens die weekends sliep ik bij een vriendin van mijn "pleegmoeder"mevrouw Yeo.
De dochter van die PTT-baas ging elke dag naar haar moeder en liet mij alleen in haar
huis achter tot 16.00 uur in de middag.
Daarna kwam haar man thuis.
Vanuit haar moeders huis nam ze al voedsel mee,dat gelijk klaar was om te eten.
Ik was daar erg boos over en deelde haar mee,dat ik niet meer voor haar wou werken,
maar vertelde niet waarom.
Ik kon dat niet uitleggen en wist niet hoe.
Hierdoor was ik dus weer zonder werk en ging naar die vriendin van mijn pleegmoeder.
Daar kon ik slapen tegen geringe vergoeding.
Ik had gelukkig wat geld over dus dat kon ik betalen.
Die vriendin werkte voor de R.A.F. en de Britse Landmacht in de huishouding.
De dochter werkte in het kamp van de Landmacht.
Zij vroeg haar werkgeefster of zij mij in dat kamp mocht leren hoe ik de huishouding
kon doen en het was 1dag per week voor het schoonmaken.
Ik leerde er ook om rustig te praten en als haar man thuiskwam kon ik rustig naar mijn
bedienden-kamer.
Na die week bezocht ik weer de PTT-baas.
Hij wist weer werk voor mij bij zijn zuster die vanuit Engeland in Singapore kwam wonen
bij haar jongste broer die weduwnaar was geworden en zijzelf weduwe.
Die jongste broer was ook de jongere broer van de PTT-baas en hij had 3 kinderen.
Nadat zijn 3e kind was geboren overleed zijn vrouw,dus kwam zijn zuster bij hem wonen
om ook voor die kinderen te zorgen.
Zijn zuster had zelf geen kinderen.
Bij dit gezin kon ik assisteren in de huishouding en kreeg een eigen kamer met een
maandloon van $ 70,00 en 2 vrije dagen per maand.
Dit was naast gratis eten en drinken en het werd de 11e job.
Voorwoord van Auteur Anton Doove
Voorwoord.
Ik heb dit geschreven om de ervaringen van mijn vrouw en mij bekend te maken.
Mijn vrouw vertelt haar ervaringen op Singapore sinds haar geboorte.
Zelf vertel ik over mijn ervaringen in mijn geboorteplaats Den Haag.
U leest ook hoe ik mijn huidige vrouw ontmoette en waar op Singapore.
Deel1 met 42 hoofdstukken bevat de ervaringen van mijn Singaporese vrouw.
Deel 2 met 26 hoofdstukken bevat de ervaringen van mijzelf.
Voor mijn vrouw en mij is het een groot wonder dat wij nog leven.
Dat zal blijken uit wat ik beschreef voor mijn vrouw. Zij kon dat helaas niet zelf.
Wij hebben de reden hiertoe in het boek genoemd.
Dit boek bevat 3 foto`s.op Singapore.
Ik maakte die foto`s op Singapore in 1983 tijdens mijn vacantie van 3 weken.
Zij staan op de blz. 46 en 47. Reageren is mogelijk via mijn Facebook-profiel.
Het kan ook op deze blog: http://antonwdoove.blogspot.com/
Mijn vrouw en ik hopen van harte dat onze ervaringen echt interessant zijn.
Van onze verhalen kunnen geen copieën worden gemaakt en daarbij vermeld ik de
wenk Alleen Lezen. Zo kost het u niets en kunt u wel vrij reageren naar wens.
Onze ervaringen blijven wel op deze blog te lezen om er kennis van te nemen.
Helaas is mijn vrouw Anna op 27-01-2018 onverwachts overleden tot mijn diep verdriet.
Mijn dochter en 2 kleinzoons hebben eveneens diep verdriet.
Anna overleed op de leeftijd van 76 jaar. Zelf ben ik 78 jr. Ik was 34 jaar met haar gehuwd.
Op de andere en nieuwste blog met onze ervaringen bij Jouwweb.nl plaats ik nog een
In Memoriam over Anna. Die blog komt pas na 30-10-2018.
Op die datum krijg ik eerst een Staar-operatie aan mijn linker-oog en later volgt ook het
rechter-oog. Zodra dat goed is bevallen kan ik die nieuwe blog helemaal afmaken.
Zelf woon ik helemaal alleen in een eengezinswoning,wat niet zinvol is.
Daarom gaf ik mij op voor een seniorenwoning dat kleiner is en genoeg voor mij alleen.
Ik wacht nu op de vermelding van de 9e etage van De Morgenster te Zoetermeer.
Dat komt op het woonnet-haaglanden te staan waarop ik kan reageren.
In dit geval komt mijn huidige eengezinswoning vrij voor een jong gezin.
Hopelijk wordt dit alsnog gerealiseerd. Meer nieuws volgt later.
Ik heb dit geschreven om de ervaringen van mijn vrouw en mij bekend te maken.
Mijn vrouw vertelt haar ervaringen op Singapore sinds haar geboorte.
Zelf vertel ik over mijn ervaringen in mijn geboorteplaats Den Haag.
U leest ook hoe ik mijn huidige vrouw ontmoette en waar op Singapore.
Deel1 met 42 hoofdstukken bevat de ervaringen van mijn Singaporese vrouw.
Deel 2 met 26 hoofdstukken bevat de ervaringen van mijzelf.
Voor mijn vrouw en mij is het een groot wonder dat wij nog leven.
Dat zal blijken uit wat ik beschreef voor mijn vrouw. Zij kon dat helaas niet zelf.
Wij hebben de reden hiertoe in het boek genoemd.
Dit boek bevat 3 foto`s.op Singapore.
Ik maakte die foto`s op Singapore in 1983 tijdens mijn vacantie van 3 weken.
Zij staan op de blz. 46 en 47. Reageren is mogelijk via mijn Facebook-profiel.
Het kan ook op deze blog: http://antonwdoove.blogspot.com/
Mijn vrouw en ik hopen van harte dat onze ervaringen echt interessant zijn.
Van onze verhalen kunnen geen copieën worden gemaakt en daarbij vermeld ik de
wenk Alleen Lezen. Zo kost het u niets en kunt u wel vrij reageren naar wens.
Onze ervaringen blijven wel op deze blog te lezen om er kennis van te nemen.
Helaas is mijn vrouw Anna op 27-01-2018 onverwachts overleden tot mijn diep verdriet.
Mijn dochter en 2 kleinzoons hebben eveneens diep verdriet.
Anna overleed op de leeftijd van 76 jaar. Zelf ben ik 78 jr. Ik was 34 jaar met haar gehuwd.
Op de andere en nieuwste blog met onze ervaringen bij Jouwweb.nl plaats ik nog een
In Memoriam over Anna. Die blog komt pas na 30-10-2018.
Op die datum krijg ik eerst een Staar-operatie aan mijn linker-oog en later volgt ook het
rechter-oog. Zodra dat goed is bevallen kan ik die nieuwe blog helemaal afmaken.
Zelf woon ik helemaal alleen in een eengezinswoning,wat niet zinvol is.
Daarom gaf ik mij op voor een seniorenwoning dat kleiner is en genoeg voor mij alleen.
Ik wacht nu op de vermelding van de 9e etage van De Morgenster te Zoetermeer.
Dat komt op het woonnet-haaglanden te staan waarop ik kan reageren.
In dit geval komt mijn huidige eengezinswoning vrij voor een jong gezin.
Hopelijk wordt dit alsnog gerealiseerd. Meer nieuws volgt later.
Hoofdstuk 4. Meer job-wisselingen. Dl.1.
Dat deed ik tijdens mijn vrije dagen en die tante wist dat de oudste dochter van haar
zwager wel huishoud-hulp kon gebruiken en het werd mijn 7e job.
Om daar te kunnen werken,sprak ik een leugen tegen die oma van het Methodistengezin
van mijn werkgever.
Hij was een chinees met een taal die ik niet verstond,waarvan ik dacht dat het Hakkah was.
Dat weet ik dus niet zeker.
Met die leugen kon ik daar wegkomen om bij die oudste dochter te kunnen werken.
Het was niet ver van elkaar vandaan en die dochter had gezelschap nodig. Job 8.
Dat was bedoeld voor de avonden wanneer haar man moest werken,terwijl zij bang was om
in de avonden alleen te zijn.
Ik mocht nooit weg in de avonden maar ik hield mij er niet aan.
Ik was elke avond op pad met bezoek aan andere familieleden.
Die dochter vertelde het haar man die erg boos werd en mij weer ontsloeg zonder loon.
Daarna belde ik die werkgever van het Methodisten-gezin en hij nam mij aan.
Ik kreeg echter maar $ 5,00 per maand met een mooie gouden armband die hij voor mij
kocht t.w.v. ongeveer $ 60,00.
Ik was echter wel die $ 5,00 maandloon kwijt.
Ik kreeg echter gratis eten,drinken en mocht er ook weer wonen.
Daarbij kreeg ik ook gewoon 2 vrije dagen per maand terug. Job 9.
Tijdens die vrije dagen bezocht ik mijn voormalige PTT-baas,die een job wist bij zijn jongste
dochter,waar ik zonder iets te zeggen weer wegliep.
Dat was bij de Methodisten en bij deze dochter bleef ik naar schatting 2 maanden met
$ 40,00 per maand.
Dat was mijn 10e job.
Er was in die straat ook een park of tuin waar ik lunchte.
Ik kwam daar ook in contact met een islamitisch meisje van mijn leeftijd die Faucia heette,
wat ik dacht,maar dat weet ik niet meer.
zwager wel huishoud-hulp kon gebruiken en het werd mijn 7e job.
Om daar te kunnen werken,sprak ik een leugen tegen die oma van het Methodistengezin
van mijn werkgever.
Hij was een chinees met een taal die ik niet verstond,waarvan ik dacht dat het Hakkah was.
Dat weet ik dus niet zeker.
Met die leugen kon ik daar wegkomen om bij die oudste dochter te kunnen werken.
Het was niet ver van elkaar vandaan en die dochter had gezelschap nodig. Job 8.
Dat was bedoeld voor de avonden wanneer haar man moest werken,terwijl zij bang was om
in de avonden alleen te zijn.
Ik mocht nooit weg in de avonden maar ik hield mij er niet aan.
Ik was elke avond op pad met bezoek aan andere familieleden.
Die dochter vertelde het haar man die erg boos werd en mij weer ontsloeg zonder loon.
Daarna belde ik die werkgever van het Methodisten-gezin en hij nam mij aan.
Ik kreeg echter maar $ 5,00 per maand met een mooie gouden armband die hij voor mij
kocht t.w.v. ongeveer $ 60,00.
Ik was echter wel die $ 5,00 maandloon kwijt.
Ik kreeg echter gratis eten,drinken en mocht er ook weer wonen.
Daarbij kreeg ik ook gewoon 2 vrije dagen per maand terug. Job 9.
Tijdens die vrije dagen bezocht ik mijn voormalige PTT-baas,die een job wist bij zijn jongste
dochter,waar ik zonder iets te zeggen weer wegliep.
Dat was bij de Methodisten en bij deze dochter bleef ik naar schatting 2 maanden met
$ 40,00 per maand.
Dat was mijn 10e job.
Er was in die straat ook een park of tuin waar ik lunchte.
Ik kwam daar ook in contact met een islamitisch meisje van mijn leeftijd die Faucia heette,
wat ik dacht,maar dat weet ik niet meer.
Hoofdstuk 1. Mijn eerste 16 levensjaren.
Ik ben geboren op Singapore in 1942 waarvan geen exacte datum bekend is.
Jaren later vernam ik dat mijn biologische ouders mij achter hebben gelaten.
Dat gebeurde toen de Japanse invasie in mijn land plaatsvond.
Het gebeurde tijdens de 2e wereldoorlog.
Niemand weet wie mijn biologische ouders zijn,maar ik werd wel door iemand gevonden.
Daarvan weet ik nu dat hij "Poppy" heette en een vriendin had.
Met die vriendin die islamitisch was huurde hij een kamer bij een chinese vrouw.
Die chinese vrouw heette Yeo-Pek-Cheng en was een weduwe met een zoon.
"Poppy" bleek een Europeaan te zijn en wilde terug naar Europa.
Daartoe leverde hij mij af bij die mevrouw Yeo voor $ 300,00.
Ik was toen 3 jaar en ziek vanwege de wormen in mijn buik.
Mevrouw Yeo betaalde $ 200,00 aan de dokter om mij te genezen.
Zij sloeg mij veel,was ook veel dronken en vergokte haar inkomen.
Met haar zoon,zijzelf en ik woonden wij in een Boedhistentempel.
Die zoon heette Tan-Peng-Yam en had een kapotte lip.
Hij sprak onverstaanbaar voor anderen. Ik kon met hem begrijpen en met hem praten.
Wij woonden in die tempel aan de Franckel-Avenue 251.
Toen ik 16 jaar was in 1958,vluchtte ik weg van huis,want mevrouw Yeo werd boos.
Ik had het eten niet op tijd klaar na haar Boedhistische gebeden.
Zij had mij daarvoor de opdracht gegeven. Dit gebeurde om 18.00 uur in de avond.
Zij stuurde mij weg en ik liep langzaam het hek uit.
Eèn van haar huurders hield het hek open en Tan wed woedend toen ik langzaam wegliep.
Hij zat mij achterna op zijn fiets.
In zijn hand had hij een kleine metalen schop om mij te slaan.
Ik rende toen weg op blote voeten naar een klein bosje naast een begraafplaats.
Dat maakte Tan bang,want hij sacht dat hij spoken zag. Ik wist dat hij daar bang van was.
In dat bosje wachtte ik totdat alles rustig was en sliep.
Daarna stond ik op en zag de maan.Alles zag er helder uit met de brandende straatlampen.
Ik liep naar een open vrachtauto.
Die stond bij een grote boom in de nabiijheid van een klein Boedhistenhuisje.
Op die open vrachtauto heb ik een poosje geslapen.
Dat deed ik totdat ik hoorde dat menden wakker werden.
Ik stond op en liep naar huis,maar niet echt,want ik liep naar een klein gebouwtje.
Dat werd door mevrouw Yeo verhuurd aan een broodverkoper.
Hij sloeg die broden op om vroeg in de ochtend 5.00 uur dit huis aan huis te verkopen.
Hij bracht mij naar 1 van zijn klanten.
Ik kon immers niet meer terug naar mevrouw Yeo en haar zoon Tan.
Die klant was een Portugees van afkomst. Hij was gehuwd en had 2 kinderen.
Hij was Leger-ambtenaar en sprak Engels,terwijl ik maleis sprak.
Ook de broodverkoper die een chinees of Vietnamees was sprak maleis.
Zelf behoorde ik tot hen die het dialect Chew-Chew sprak.
Jaren later vernam ik dat mijn biologische ouders mij achter hebben gelaten.
Dat gebeurde toen de Japanse invasie in mijn land plaatsvond.
Het gebeurde tijdens de 2e wereldoorlog.
Niemand weet wie mijn biologische ouders zijn,maar ik werd wel door iemand gevonden.
Daarvan weet ik nu dat hij "Poppy" heette en een vriendin had.
Met die vriendin die islamitisch was huurde hij een kamer bij een chinese vrouw.
Die chinese vrouw heette Yeo-Pek-Cheng en was een weduwe met een zoon.
"Poppy" bleek een Europeaan te zijn en wilde terug naar Europa.
Daartoe leverde hij mij af bij die mevrouw Yeo voor $ 300,00.
Ik was toen 3 jaar en ziek vanwege de wormen in mijn buik.
Mevrouw Yeo betaalde $ 200,00 aan de dokter om mij te genezen.
Zij sloeg mij veel,was ook veel dronken en vergokte haar inkomen.
Met haar zoon,zijzelf en ik woonden wij in een Boedhistentempel.
Die zoon heette Tan-Peng-Yam en had een kapotte lip.
Hij sprak onverstaanbaar voor anderen. Ik kon met hem begrijpen en met hem praten.
Wij woonden in die tempel aan de Franckel-Avenue 251.
Toen ik 16 jaar was in 1958,vluchtte ik weg van huis,want mevrouw Yeo werd boos.
Ik had het eten niet op tijd klaar na haar Boedhistische gebeden.
Zij had mij daarvoor de opdracht gegeven. Dit gebeurde om 18.00 uur in de avond.
Zij stuurde mij weg en ik liep langzaam het hek uit.
Eèn van haar huurders hield het hek open en Tan wed woedend toen ik langzaam wegliep.
Hij zat mij achterna op zijn fiets.
In zijn hand had hij een kleine metalen schop om mij te slaan.
Ik rende toen weg op blote voeten naar een klein bosje naast een begraafplaats.
Dat maakte Tan bang,want hij sacht dat hij spoken zag. Ik wist dat hij daar bang van was.
In dat bosje wachtte ik totdat alles rustig was en sliep.
Daarna stond ik op en zag de maan.Alles zag er helder uit met de brandende straatlampen.
Ik liep naar een open vrachtauto.
Die stond bij een grote boom in de nabiijheid van een klein Boedhistenhuisje.
Op die open vrachtauto heb ik een poosje geslapen.
Dat deed ik totdat ik hoorde dat menden wakker werden.
Ik stond op en liep naar huis,maar niet echt,want ik liep naar een klein gebouwtje.
Dat werd door mevrouw Yeo verhuurd aan een broodverkoper.
Hij sloeg die broden op om vroeg in de ochtend 5.00 uur dit huis aan huis te verkopen.
Hij bracht mij naar 1 van zijn klanten.
Ik kon immers niet meer terug naar mevrouw Yeo en haar zoon Tan.
Die klant was een Portugees van afkomst. Hij was gehuwd en had 2 kinderen.
Hij was Leger-ambtenaar en sprak Engels,terwijl ik maleis sprak.
Ook de broodverkoper die een chinees of Vietnamees was sprak maleis.
Zelf behoorde ik tot hen die het dialect Chew-Chew sprak.
zondag 1 oktober 2017
Hoofdstuk 26.Mijn laatste buitenlandse reis buiten Europa.
1983. Vacantie op Singapore.
Ik woonde toen al in Zoetermeer en in 1983 vloog ik naar Singapore voor een
vacantie van 3 weken en bezocht daar de samenkomsten van het Leger des Heils.
Dat hoofdkwartier was toen gevestigd in een oude chinese tempel aan de
Clemenceau Avenue. Daarin werden toen de samenkomsten gehouden.
Dat werd geleid door kapitein Bungay met zijn vrouw uit Canada.
Ik maakte daar ook het afscheid mee van Commissioner Maxwell,die terugging
naar Londen,waar hij de Chef-Secretaris werd van de Generaal.
Na een samenkomst ontmoette ik een lieve jongevrouw die 3 jaar jonger bleek
te zijn dan ik en wij gingen op een terrasje zitten in het park.
Daar dronken wij vers uitgeperste sinaasappels met ijsklontjes.
Wat daarna gebeurde staat beschreven in het blogdeel van mijn vrouw:
Levenservaringen van Anna Doove-Yeo op Singapore. !942-1983.
Na die vacantie op Singapore volgde alleen nog een vacantie in Engeland van
ruim 1 maand,waarna het reizen niet meer kon.
Dat vind ik geen probleem,want ik vind het nu wel genoeg geweest en ik heb ook
genoeg gezien,waarop ik met plezier terug kan kijken.
Voor dat doel heb ik mijn zelfgemaakte foto`s en dia`s om te bekijken.
Daarmee ben ik best tevreden ter herinnering nu het niet meer kan door minder
inkomen,want vacanties konden alleen toen ik nog werk had.
Wat ik fotografeerde op Singapore staat op het blogdeel van Anna.
Dit is het einde van de blog over:
Levens-ervaringen van Anna en Anton Doove.
Ik woonde toen al in Zoetermeer en in 1983 vloog ik naar Singapore voor een
vacantie van 3 weken en bezocht daar de samenkomsten van het Leger des Heils.
Dat hoofdkwartier was toen gevestigd in een oude chinese tempel aan de
Clemenceau Avenue. Daarin werden toen de samenkomsten gehouden.
Dat werd geleid door kapitein Bungay met zijn vrouw uit Canada.
Ik maakte daar ook het afscheid mee van Commissioner Maxwell,die terugging
naar Londen,waar hij de Chef-Secretaris werd van de Generaal.
Na een samenkomst ontmoette ik een lieve jongevrouw die 3 jaar jonger bleek
te zijn dan ik en wij gingen op een terrasje zitten in het park.
Daar dronken wij vers uitgeperste sinaasappels met ijsklontjes.
Wat daarna gebeurde staat beschreven in het blogdeel van mijn vrouw:
Levenservaringen van Anna Doove-Yeo op Singapore. !942-1983.
Na die vacantie op Singapore volgde alleen nog een vacantie in Engeland van
ruim 1 maand,waarna het reizen niet meer kon.
Dat vind ik geen probleem,want ik vind het nu wel genoeg geweest en ik heb ook
genoeg gezien,waarop ik met plezier terug kan kijken.
Voor dat doel heb ik mijn zelfgemaakte foto`s en dia`s om te bekijken.
Daarmee ben ik best tevreden ter herinnering nu het niet meer kan door minder
inkomen,want vacanties konden alleen toen ik nog werk had.
Wat ik fotografeerde op Singapore staat op het blogdeel van Anna.
Dit is het einde van de blog over:
Levens-ervaringen van Anna en Anton Doove.
Hoofdstuk 25.Vacanties in het buitenland.(1978-1982) Dl.6.
1982 Weer naar Oostenrijk maar nu naar Wienerwald met Wenen.
In 1982 ging ik alleen met vliegtuig naar Oostenrijk,maar nu naar Wenen met het
Wienerwald waar ik een pension/hotel trof in het plaatsje Gablitz.
Ook daar heb ik heerlijk gegeten en een boswandeling gemaakt,waarbij ik ook
nog even moest klimmen.
Toen ik daar boven kwam kon ik een melfproduct proeven met deze lange naam
Milchramstrudeln en daarvan nam ik 2x omdat ik het razend lekker vond.
Uiteraard kwam dat natuurlijk ook door die klimpartij wat hongerig maakt.
Vanuit Gabitz nam ik de bus naar Purkersdorf,waar ik opstapte op de Metrolijn
naar Wenen,waar ik ook aardig heb gewandeld.
Ik wou Wenen te voet verkennen en zag daar nog oude trams rijden.
Men was daar nog erg zuinig mee in gebruik en er blijkbaar erg aan gehecht.
In Wenen zag ik ook een gebouw van het Leger des Heils dat daar de naam
Die HeilsArmee heeft en sprak daar een jonge luitenant.
Hij was daar de korps-officier en hij nodigde mij uit voor de lunch bij hem thuis,
wat ik graag deed voor contact in de Duitse Taal.
Deze foto`s behoeven denk ik
geen nadere toelichting.
Zij spreken voor zichzelf.
Ik wou dit niet aan de blog-
lezers onthouden.
Dit waren mijn persoonlijke
vacantie-trips,die niet meer
mogelijk zijn.
Medische en budget-redenen
zijn hiertoe de oorzaak.
Ik heb er echter wel vrede mee.
In 1982 ging ik alleen met vliegtuig naar Oostenrijk,maar nu naar Wenen met het
Wienerwald waar ik een pension/hotel trof in het plaatsje Gablitz.
Ook daar heb ik heerlijk gegeten en een boswandeling gemaakt,waarbij ik ook
nog even moest klimmen.
Toen ik daar boven kwam kon ik een melfproduct proeven met deze lange naam
Milchramstrudeln en daarvan nam ik 2x omdat ik het razend lekker vond.
Uiteraard kwam dat natuurlijk ook door die klimpartij wat hongerig maakt.
Vanuit Gabitz nam ik de bus naar Purkersdorf,waar ik opstapte op de Metrolijn
naar Wenen,waar ik ook aardig heb gewandeld.
Ik wou Wenen te voet verkennen en zag daar nog oude trams rijden.
Men was daar nog erg zuinig mee in gebruik en er blijkbaar erg aan gehecht.
In Wenen zag ik ook een gebouw van het Leger des Heils dat daar de naam
Die HeilsArmee heeft en sprak daar een jonge luitenant.
Hij was daar de korps-officier en hij nodigde mij uit voor de lunch bij hem thuis,
wat ik graag deed voor contact in de Duitse Taal.
geen nadere toelichting.
Zij spreken voor zichzelf.
Ik wou dit niet aan de blog-
lezers onthouden.
Dit waren mijn persoonlijke
vacantie-trips,die niet meer
mogelijk zijn.
Medische en budget-redenen
zijn hiertoe de oorzaak.
Ik heb er echter wel vrede mee.
Hoofdstuk 25.Vacanties in het buitenland.(1978-1982)Dl.5.
1981. Nog even terug naar het Kanaal-eiland Jersey.
In 1981 ging ik weer met de NVRV vliegen naar Jersey,want dat beviel mij
uitstekend op dat eiland en ik bezocht weer dat korps in St.Helier.
Ik leerde daar ook sneller mijn wegen te vinden door mijn taalkennis.
Ook dat is voor mij een heel rijke ervaring en het schept heel veel plezier.
Ik toon u hieronder nog even 2 foto`s uiit het stadspark van St.Helier.
Deze foto`s heb ik daar zelf gemaakt met mijn oude Minolta-camera.
In 1981 ging ik weer met de NVRV vliegen naar Jersey,want dat beviel mij
uitstekend op dat eiland en ik bezocht weer dat korps in St.Helier.
Ik leerde daar ook sneller mijn wegen te vinden door mijn taalkennis.
Ook dat is voor mij een heel rijke ervaring en het schept heel veel plezier.
Ik toon u hieronder nog even 2 foto`s uiit het stadspark van St.Helier.
Deze foto`s heb ik daar zelf gemaakt met mijn oude Minolta-camera.
Hoofdstuk 25.Vacanties in het buitenland.(1978-1982)Dl.4.
1980 Vacantie in Oostenrijk (Tirol)
In 1980 ging ik met een ander gezelschap van de NCRV met de bus naar
Oostenrijk en wel naar Tirol,dus er werd gejodeld zonder op tenen te staan.
Daar logeerde het gezelschap in een hotel in het plaatsje Fügen.
Vanuit mijn kamer kon ik een stoomtrein zien rijden en dat leek wel op een
miniatuur-landschap en hoorde echt de stoomfluit.
Zo leek het wel een sprookjeswereld wat prachtig is om te zien.Ik hou ervan.
Ik kon daar mijn taalkennis Duits testen op bruikbaarheid wat best lukte.
De onderstaande 2 uitzichten vanuit het hotel wil ik u niet onthouden.
Zo kunt u toch even meegenieten van van wat ik zag. Ik vond dit prachtig.
In 1980 ging ik met een ander gezelschap van de NCRV met de bus naar
Oostenrijk en wel naar Tirol,dus er werd gejodeld zonder op tenen te staan.
Daar logeerde het gezelschap in een hotel in het plaatsje Fügen.
Vanuit mijn kamer kon ik een stoomtrein zien rijden en dat leek wel op een
miniatuur-landschap en hoorde echt de stoomfluit.
Zo leek het wel een sprookjeswereld wat prachtig is om te zien.Ik hou ervan.
Ik kon daar mijn taalkennis Duits testen op bruikbaarheid wat best lukte.
De onderstaande 2 uitzichten vanuit het hotel wil ik u niet onthouden.
Zo kunt u toch even meegenieten van van wat ik zag. Ik vond dit prachtig.
Abonneren op:
Posts (Atom)