Hoofdstuk 17.Medische hulp en opname kinderen bij Leger des Heils.Dl.1.

Ik woonde ook bij hen in en na het avond-eten ging ik naar de Islam-vrouw waar ik 
vroeger ook heen ging voor abortussen wat zij pleegde met black-magic.
Omdat ik daarvan toch wel bang was,ging daarna gelijk terug naar het ziekenhuis.
Daar vertelde ik uit angst de leugen dat ik gevallen was en Dr.Thompson was er.
Ik wist al dat hij avonddienst had en hij onderzocht mij,waarbij hij ontdekte dat de 
baby niet meer goed was,want ik had foute bacterieën in mijn baarmoeder.
Nadat hij de stok met bacterieën had verwijderd,adviseerde hij mij om 1 nacht in het
ziekenhuis te blijven.
De volgende dag haalde de chinese arts het kindje weg.
Na deze verlossing onder verdoving,werd ik naar een andere kamer gebracht,waar 
ik overgaf,koorts kreeg en rillingen.
De zuster werd bang en riep Dr.Thompson.
Hij adviseerde een bepaalde injectie die gelukkig goed hielp,maar ik hield nog een 
beetje koorts over en ik moest nog een nacht in het ziekenhuis blijven.
Hoewel de hoofdzuster adviseerde om nog 2 weken te blijven,besliste Dr.Thompson
heel anders.
Hij nam mij na die 2 nachten mee naar zijn huis.
Ik kon daarna gewoon mijn werk doen en had elke zondag vrij met meer loon.
Bij de chinese werkgever kreeg ik $ 70,00 per maand plus 2 vrije dagen per maand.
Mevrouw Thompson betaalde mij $ 160,00 per maand en ik kreeg elke zondag vrij.
De eerste enkele maanden dat ik er werkte,ging ik op mijn vrije dagen ergens anders
eten,want ik had nu zelf geld en hoefde ik niet meer aan A-Meng te geven.
Hij had zijn eigen inkomsten van het Singaporese Leger.
Ik maakte toen ook vriendschap met de huishoudhulpen van diverse andere artsen.
Met hen bezocht ik diverse atteacties,zoals theaters,bioscopen en Tiger Balm Garden
bij Pasir Panjang.
Op 1 van de werkdagen kwam het pensioenfonds aan de deur.
Mevrouw Thompson kreeg te horen dat zij voor mij een premie moest betalen,zodat
ik later een pensioen kreeg uitbetaald en daarom werd mijn identiteitskaart gevraagd.
Ik zei dat A-Meng dit in bezit had en waar hij te bereiken was,waarna mevrouw
Thompson naar dat kamp belde.
Zij kreeg A-Meng aan de lijn die geen Engels kende.
Ik sprak dus A-Meng en legde hem alles uit over wat de bedoeling was.
Hij kwam snel in zijn uniform op de brommer om die kaart af te geven.
Hij nam mij echter eerst mee naar ons kleine huisje waar wij seks hadden.
Daarna gingen wij naar zijn ouders en onze kinderen,die een vieze stinkende huid
hadden wat wellicht een huidziekte kon zijn.
 

Hoofdstuk 16.Werk-periode bij Dr.Thompson.Job 24.

Het was afgesproken in een hotel aan de Stevensroad aldaar in de middag.
Ik werd ontvangen door de vrouw van die arts voor vrouwen.
Hij was Gyneacoloog en zijn naam was Dr. W.Thompson en zijn vrouw stelde
mij vragen,waardoor zij wist of ze mij in dienst wou nemen.
Daarna maakte zij een afspraak voor 1 of 2 weken later.
Wij zouden elkaar weer in of bij het hotel ontmoeten,vanwaar zij mij mee zou 
nemen naar hun huis.
Op die dag moest ik ook s`morgens in het ziekenhuis zijn.
Op mijn verzoek ging A-Meng met mij mee en ik had hem nog niets verteld.
Hij wist dus nog niet dat ik in de middag weer naar het nieuwe werk ging. 
Dat had ik ook nog niet aan die chinese weerkgever verteld.
Die chiinese werkgever wist alleen dat ik naar het ziekenhuis moest.
Nadat het ziekenhuis alle gegevens had genoteerd van mijn identiteitskaart,
nam A-Meng die kaart met zich mee.
Hij dacht dat ik ook mee zou gaan.
Dat dacht hij verkeerd,want ik nam de andere uitgang van het ziekenhuis,
waar ik de bus nam om te ontsnappen.
Ik nam een andere bus terug en daarna een taxi naar het hotel.
Vandaar nam mevrouw Thompson mij mee naar haar huis.
Ik begon daar toen met mijn nieuwe job.
Toen de dokter thuis kwam,zei ik dat ik hem in de ochtend had gezien in het
ziekenhuis en hij zei dat hij mij niet zag.
Op die dag wist ik ook nog niet,dat er weer een baby in mijn buik zat.
De zuster vertelde mij nog niets toen ik er was in de ochtend.
Enige weken later most ik volgens afspraak weer naar het ziekenhuis,maar ik
had dus niet mijn identiteitskaart,wat ik vertelde aan Dr.Thompson.
Ook vertelde ik waar hij in het ziekenhuis mijn gegevens kon vinden.
Hij nam mij mee naar het ziekenhuis en ik gaf hem mijn afsprakenkaart.
Daarna heeft een chinese arts mij onderzocht die daarna met Dr Thompson
sprak.
Die chinese arts vertelde hem dat er baby van 2 maanden in mijn buik zat.
Ik vroeg Dr.Thompson om het kindje te verwijderen,maar hij vertelde dat hij
het niet mocht doen,anders werd hij gestraft.
Daarna ging ik naar mijn werk in zijn huis.
 

Hoofdstuk 15. Ruzie met A-Meng en vreemde vrouw.Dl.2.

Ik zag toen in die straat waar ik werkte 1 van mijn buurmannen.
Hij werkte daar om de straat schoon te houden en ik kwam met hem weer weer
in gesprek.
Ik vroeg hem om mijn kleren op te halen bij de buurvrouw van mijn schoonouders.
Toen hij daar aanklopte kreeg hij slaag van die buurman,want die dacht dat hij de
nieuwe liefde was van zijn vrouw,waarin hij zich behoorlijk vergiste.
Mijn buurman verklaarde waarom hij wel kwam,maar deed dat veel te luid.
Daardoor kwam A-Meng het te horen die mij op kwam halen als ik een vrije dag
had.
Ik zag toen dat ons huisje mooi was opgeknapt en hij vertelde dat zijn zuster en
haar vriendin niet meer kwamen.
De tafel stond wel netjes gedekt om te eten.
Dat vond ik erg verdacht en ik geloofde A-Meng helemaal niet.
Ik heb er ook niet gegeten,maar bezocht mijn kinderen die bij hun grootouders 
waren en ging na 5 minuten weer weg.
In mijn hart wilde ik wel bij A-Meng blijven.
Dat kon echter niet want ik moest weer aan het werk.
Ik wilde ook wel ontsnappen aan het slaan van A-Meng als hij weer kwaad was.
Hij hield ook van andere vrouwen. 
Ik stond er toen nog niet bij stil,dat ik voor mijn kinderen moest zorgen en daartoe
vaste job moest hebben met een vast inkomen.
Nadat ik dus op 1 van mijn vrije dagen ons huisje had gezien en de kinderen,ging
ik weer naar die chinese buurvrouw van Barbara en Bob.
Die vroeg ik weer om een job maar belde eerst en kreeg snel een nieuwe job.
Dat  was bij een Ierse arts. Job 24.
Dit kreeg ik later te horen,nadat die chinese buurvrouw mijzelf per taxi erheen
bracht.

Hoofdstuk 15. Ruzie met A-Meng en vreemde vrouw.Dl.1.

Een dag later trof ik die vrouw weer in ons huis en wij waren bang voor elkaar.
Ik wilde haar slaan maar ik kon het niet,want ik voelde mij te slap daarvoor.
A-Meng trof ons beiden aan en sloeg mij weer met dat boedhistenmes.
Hij raakte daarbij de arm van onze huisbaas die tussenbeide probeerde te 
komen.
Velen die het zagen,spraken in op A-Meng en die vreemde vrouw evenals op
zijn zuster.
Zij kwam ook opdagen nadat ik haar een lange tijd niet zag.
In het Chinees zei ik tegen mijn schoonzuster,dat zij al met 2 mannen bezig 
was.
Dat maakte A-Meng weer boos en pakte opnieuw dat mes maar men stopte
hem.
Hij kreeg het advies om tijdelijk dit huis te verlaten en aan beide vrouwen werd
te verstaan gegeven dat zij daar niets te zoeken hadden.
Zij hoorden daar niet thuis.
A-Meng luisterde daarnaar en sliep wellicht tijdelijk in het huis bij zijn ouders.
Ik was dus weer alleen in het huisje dat alleen voor A-Meng en mij was 
bestemd.
Een dag later ging ik weer naar mijn werk,maar voelde nog innerlijke onrust.
Daarom vroeg ik de chinese buurvrouw van Barbara en Bob om werk in een
andere wijk waar ik ook kon slapen.
Het bleek in de buurt van mijn pleegmoeder te zijn.
Ik trok in bij een chinees gezin met 2 kinderen,die familie waren van die
buurvrouw.
Die kinderen waren een zoon en een dochter waarbij ik $ 70,00 per maand
kreeg en daarbij ook nog 2 vrije dagen per maand.
Het was schoonmaakwerk,eten kopen en klaarmaken.
Het echtpaar had hun werk elders.
Ik zei niets tegen A-Meng,zijn ouders en onze kinderen maar vertrok heel
stilletjes.
De chinese buurvrouw van Barbara en Bob,bracht mij per taxi naar dat gezin.
Mogelijk heeft die buurvrouw later aan Barbara en Bob de redenen verteld
waarom ik niet meer bij hun kon werken.
Nabij het nieuwe werk herkende ik de Privè-Kliniek.
Daarna bezocht ik mijn pleeg-broer Tan-Peng-Yam,die toen even alleen was
in hun boedhisten-tempel.
 


  

Hoofdstuk 14. Diverse gebeurtenissen.Dl.2.

Op 1 avond vond ik een foto van die vreemde vrouw met lang haar.
Het zat in de portemonnee van A-Meng die nog lag te slapen en ik
nam het mee naar mijn werk.
Daar schoof ik die foto onder de vloerbedekking.
Dat deed ik in de studiekamer en de andere dag was ik thuis,waar
ik de inktvis schoonmaakte die ik had gekocht.
Toen ik daarmee bezig was zag ik die vrouw.
Het was die vrouw van de foto en zij eiste die foto terug,anders zou
zij naar mijn werk komen en mij daar in elkaar slaan.
Ik schold haar uit voor heks.
Daarna sloeg A-Meng mij met een  stoel op mijn rug,maar die vrouw
gilde dat hij daarmee moest stoppen en hij stopte ook.
Daarna liep hij weg met die vrouw.
Ik ging toen naar de politie voor aangifte,maar die deden niets dan
alleen noteren.
Vervolgens ging ik naar 1 van mijn vriendinnen waar ik een nacht 
kon slapen.
De volgende dag ging ik weer naar mijn werk bij Barbara en Bob,
die ik nog niets kon vertellen.
Mijn kennis der Engelse Taal was daartoe veel te weinig.
Ik kon hen dus niet goed uitleggen wat er aan de hand was.

Hoofdstuk 14. Diverse gebeurtenissen.Dl.1.

Het wisselde voor mij qua inkomen en aantal werkdagen per week.
Die mevrouw han kennelijk geen vast werkplan met mij.
Na enige maanden werd het weer $ 60,00 per maand voor 3 werk-
dagen per week.
Zij zorgde echter wel voor een aansluitende job die mij $ 65,00 per
maand extra gaf.
Die extra  job was bij een Duitse vrouw die met een Engelsman
was getrouwd.
Zij moesten na 3 maanden weer weg en die mevrouw van de RAF
werd ziek.
Zij nam mij weer full-time in dienst voor $ 100,00 per maand en het 
was de laatste job bij de RAF die A-Hong voor mij wist.
In die tijd leerde ik ook de buurvrouw kennen. 
De buurvrouw van die RAF-werkgeefster was een chinees of
vietnamees en haar man was Politie-agent.
Die werkgeefster en haar man waren erg vriendelijk. Job 21.
Zij heette Barbaraen haar man heette Bob.
Zij vroeg elke dag of ik thee wilde.
Dat wilde ik erg graag en het werd  geserveerd in een grote beker
met melk en die thee was lekker sterk van smaak.
Het verraste mij dat ik werd bediend.
Bij de chinezen en portugezen was dat wel anders,want voor hun
was ik alleen maar een bediende.
Daarop keken zij heel min neer,dus ik wist niet wat mij overkwam.
Barbara en Bob waren in dat opzicht veel vriendelijker als echte
Britten en Barbara was net zo klein als ik.
Eèn van hun zoons heette Nigel.
Voor Bob was het zijn laatste RAF-job en zou later in Engeland 
weer lampen gaan maken en vooetbal was zijn hobby.
Hun buurvrouw wist een job voor mijn schoonzuster die ruzie had
met haar 2e man.
Mijn schoonzuster kon daar ook blijven slapen en haar 2e man
verlaten.
Ook voor mij wist ze een nieuwe job,waar ik ook kon slapen.
Dat werd Job 22.
Ik had in die tijd ook weer veel ruzie met A-Meng.
Hij liet steeds een andere vrouw toe in ons huis,wat ik nooit wilde
want dat hoort niet zo.
Ik voelde dit als een inbreuk op onze privacy.

Hoofdstuk13. A-Meng aan het werk bij/ het Singaporese Leger.Dl.2.

Ondertussen wilde die mevrouw bij de RAF mij helemaal in dienst nemen.
Daartoe  moest ik die ander bij de Landmacht afzeggen en dat was weer
minder loon.
Die mevrouw bij de RAF gaf mij $ 100,00 pper maand en vond voor haar-
zelf 3 dagen huishoudhulp te weinig en wilde mij nu Full-Time in dienst.
Ondertussen was het halfjaar militaire training van A-Meng achter de rug.
Hij werd medisch afgekeurd voor verdere training.
Hij werd wel als kok aangesteld in het kamp. 
Toen ging zijn soldij ineens omhoog  van $ 60,00 naar $ 180,00 per maand.
Ik kon mijn loon toen zelf houden,want hij verdiende meer,maar droeg het 
nooit af voor ons eigen huishouden.
Daar draaide mijn loon voor op.

Hoofdstuk 13. A-Meng aan het werk bij het Singaporees Leger.Dl.1.

Ik werd te snel boos en verliet die werkgeefster,dus zat ik zonder werk en loon.
Na de geboorte van Anny ging haar vader met een vriend naar het militaire leger
van Singapore. 
Daar tekenden zij beiden een contract voor 6 jaar.
Hij moest daar eerst een halfjaar in het trainingskamp verblijven met een soldij 
van $ 60,00 per maand en mocht 1x per week naar huis.
Dat gebruikte hij ook om zijn zuster te bezoeken die een vriendin had waarop hij
verliefd werd.
In die tijd zag ik een vriendin in de straat waar ik werkte bij de RAF.
Haar naam was A-Hong en zij wist werk voor mij.
Vijf keer wist zij dat en zij had het snel voor elkaar.
Hiervan was de eerste bij de Britse Landmacht. Job 18.
Dat duurde ongev eer 1 of 2 weken.
Daarna voelde ik weer een baby in mijn buik.
Ik bezocht toen een Islamitische vrouw.
Zij werkte als verloskundige met Black Magic,waardoor geboorte werd verhinderd.
Ik heb dit begrepen als een geheime vorm van Abortus,waarvan ik de details maar 
beter kan besparen voor iedereen.
Ik dacht dat alles daarna achter de rug was.
Ik ging dus weer naar mijn werk,waar de werkgeefster bloederige gevolgen zag
en erg schrok.
Ze wist niet wat vooraf was gebeurd.
Zij stuurde mij weer naar huis en ik durfde niet terug naar die mevrouw van de
Britse Landmacht.
Ik vroeg A-Hong om een andere job die haar 2e hulp aan mij werd.
Dat regelde zij weer snel en ook weer bij iemand van de Britse Landmacht.
Dat kwam opmieuw neer op hulp in de huishouding.
Die mevrouw betaalde mij zelf i.p.v.het hoofdkantoor.
Medische keuring was niet meer nodig en ik kreeg $ 100,00 per maand.Job 19.
Zij veranderde dat later in $ 60,00 per maand voor 3 dagen per week op dinsdag,
donderdag en zaterdag.
In de middagen naar huis en Baby-sitten in de avond tot 2 uur middernacht.
Er rreed toen geen bus meer,dus ik moest lopen,maar de andere dag kon ik wel
uitslapen want dan was ik wel vrij.
Voor die vrije dagen vond die werkgeefster werk bij een ander van de  RAF.Job 20.
Dat leverde mij wel weer $ 60,00 per maand extra op,zodat ik destijds in totaal 
$ 120,00 per maand ontving.
Daarvan hield ik er $ 20,00 zelf achter en $ 100,00 gaf ik aan A-Meng.
Ik vertelde hem echter dat ik maar $ 50,00 extra kreeg.
Van beide bedragen hield ik steeds $ 10,00 voor mijzelf,dus $ 20,00 totaal.
Ik gaf A-Meng dus elke maand $ 100,00,waarbij hijzelf ook nog $ 60,00 soldij
kreeg.
Hij vergokte het grootste deel van dat inkomen.

 

Hoofdstuk 12.1e baan bij buitenlandse werkgever. (Job 17) Ook geboorte van Alice en Anny. Dl.2.

Toen  konden en mochten zelfs de Ambulances niet uitrukken.
Iedereen moest thuisblijven.
Gelukkig woonde er wel een privè-verloskundige in onze straat
die snel kwam en hielp,hetgeen erg snel ging.
Toen zij kwam keek ze eerst hoever het ervoor stond en zei toen
dat de baby kwam.
Voor de gebooorte-aangifte ging A-Meng naart het politie-bureau 
in de buurt zoals dat destijds wel gebruikelijk was.
Hij kreeg daar het geboortebewijs van Anny.
Daarna bracht  ik haar ook naar haar grootouders waar onder-
tussen ook Alice was thuisgebracht.
Drie weken of 1 maand later ging ik weer naar mijn werk,maar die
mevrouw was echt niet blij om mij weer terug te zien.
Zij bood $ 50,00 per maand voor 3 x per week.
Dat was niet genoeg om de leefkosten te dekken.

Hoofdstuk 12. 1e baan bij buitenlandse werkgever.(Job 17).Ook geboorte van Alice en Anny.Dl.1.

 De vrouw die mij aannam was gehuwd met een officier van de RAF.
Om bij die mevrouw in dienst te komen,moest ik ook weer medisch gekeurd worden. 
Dat ging ook weer met meerdere jongevrouwen in de Leger-bus naar de keuring.
Het was de laatste keuring,want die werd afgeschaft omdat het overbodig werd. 
Ik kreeg toen $ 120,00 per maand voor alleen de schoonmaak.
Daarbij elke zondag vrij evenals gedeelten van de zaterdagen,voor zover ik klaar
was met mijn werk.
Ook op feestdagen zoals de kerst was ik vrij. 
Al het verdiende geld droeg ik af aan A-Meng,anders kreeg ik slaag van hem.
Het meeste geld vergokte hij,maar hield wel wat achter voor het bus-geld naar
mijn werk en kookte hij zelf de Bami voor ons samen.
Soms kookte hij ook een rijst-diner voor ons samen. 
Er zat toen weer een baby in mijn buik die ik Alice noemde na haar geboorte.
Toen werkte ik nog bij die mevrouw van de RAF en ik had de leeftijd van 23 jaar.
Op een dag kon ik niet meer naar mijn werk wegens buikpijn,maar we hadden 
geen geld voor de taxi.
A-Meng vroeg zijn vader om geld en hij kreeg $ 2,00.
Daarmee konden wij alleen de bus nemen naar het ziekenhuis.
Na de busrit kon ik niet meer lopen van de pijn,dus we namen de fiets-riksja
naar het ziekenhuis.
A-Meng was bij mij om zijn handtekening te plaatsen.
Ik kon snel gaan liggen,waarna Alice werd geboren en die kwam snel.
Wel moest ik er 1 nacht blijven,want A-Meng ging mijn werkgever vertellen dat
onze dochter werd geboren in het ziekenhuis.
Omdat ik zelf 1 maand niet kon en mocht werken,nam een ander mijn taak over.
Ik miste dat loon en de terugkeer naar huis kon ik toen niet betalen.
A-Meng leende van onze huisbaas wat geld en die gaf $ 5,00 voor de taxi.
Drie weken later ging ik weer naar die mevrouw van de RAF die mij weer
aannam volgens onze afspraak.
Haar buurvrouw was een chinees-vietnamees en bij die vrouw liet ik Alice
achter ter verzorging.
Daarvoor betaalden A-Meng en ik haar $ 50,00 per maand.
Daarvan was $ 20,00 voor melk en dat kwam van mijn loon.
Dat loon droeg ik eerst af aan A-Meng,die daarvan dus $ 50,00 elke maand
betaalde aan die chinees-vietnamese vrouw en ik bezocht Alice 1 x per maand. 
Ik liet haar daar,omdat het huis groot was en erg schoon,wat ik beter en 
veiliger vond voor ons kind.
Het huis van mijn schoonouders was niet zo schoon.
Dat huis van mijn schoonouders was klein en niet schoon.
Onze zoon lieten wij wel bij zijn groot-ouders.
Ik had nooit geleerd om zelf voor mijn kinderen te zorgen met moederliefde.
Toen ik een jaar later nog steeds werkte bij die mevrouw van de RAF,had ik
weer een baby in mijn buik.
Die noemde ik Anny bij haar geboorte en dit gebeurde thuis.
Dat was noodgedwongen omdat er in dat jaar iets mis wasmet de regering
in een soort burger-oorlog.

 

Hoofdstuk 11. Periode na bevalling van Lye Seng.

Wel moesten we nog $ 6 aan het ziekenhuis betalen,maar dat kon nog wel .
Na de geboorte van onze zoon regende het een maand lang,waardoor er 
veel minder ijs werd verkocht.
Dat werd dus minder inkomen maar ik moest nog wel aansterken.
Daartoe had ik vlees nodig dat toen 50 cent kosstte en 10 cent voor taugè,
35 vent voor de rijst en 5 cent  voor tahoe per dag in 1964.
Drie weken na de geboorte van zijn zoon ging A-Meng dagelijks naar de winkel
van de Indische kapper waarmee hij goed bevriend bleek te zijn.
Hij bleef er tot de winkelsluiting,waarna hij met die kapper naar een Indisch
restaurant ging.
Die kapper betaalde dat,want A-Meng zelf had geen geld.
Die kapper betaalde ook de Black Magic waarmee zij zich veel aantrekkelijker 
maakten voor vele jongevrouwen.
A-Meng waardeerde het wel als jongevrouwen hem aantrekkelijk vonden.
Ondertussen raakte ik in gesprek met de kleinzoon van onze huisbaas,die mij
 vroeg hoe Lye-Cheng werd geboren en ik vertelde dat aan hem.
Terwijl ik het vertede aan die kleinzoon,kwam A-Meng stiekem binnen en hij
hoorde het,waardoor hij boos werd op mij.
Het was n.l.onder de chinezen verboden om over de wijze van geboorte te praten.
Dat wist ik toen niet en toch sloeg A-Meng mij met een boedhistisch mes op mijn
boven-arm,maar het gaf geen wond.
Het leek wel of God mij beschermde,ondat ik met 1 van mij eerdere werkgeefsters
op alle zondagen de Methodisten-kerk bezocht en dat denk ik dan achteraf.
Nadat A-Meng mij sloeg met dat mes ging hij weer naar die kapperswinkel totdat
deze sloot.
Hij ging weer met hem naar dat restaurant met de bus.
Toen Ly-Cheng een half jaar oud was,bezocht ik weer die Engelse mevrouw van
de Landmacht en zij hielp mij weer aan werk.
Dat deed zij door huis aan huis te vragen wie er huishoudhulp kon gebruiken.
Eèn van die mensen ontsloeg de huidige hulp en nam mij.
Die Engelse  mevrouw had haar n.l.verteld,dat ik veel beter was,hetgeen ik alleen
maar kan vermoeden en het laat mij lachen.
Ik vertelde het A-Meng die er ook om moest lachen en noemde die Engelse vrouw 
een "crazy wife".

Hoofdstuk 10. Ik was in verwachting en A-Meng kreeg werk.

Toen er bijna 2 weken voorbij waren,kreeg ik bezoek van die Engelse mevrouw met A-Meng.
Ik was zo blij om haar te zien dat ik die job bij die chinese leraar vaarwel zei. 
Ik dacht dat ik weer bij die Engelse mevrouw terug kon,maar dat was mijn vergissing.
Omdat ik niet goed was in de Engelse taal kon ik haar niet vragen om werk bij haar.
Wel kon ik 1 dag bij haar buurvrouww terecht in een heel groot huis met veel trappen.
Voor mij was dat gevaarlijk met mijn dikke buik en het risico voor die buurvrouw ook 
veel te groot.
Daarbij vermoedde ik dat ze mij niet mocht maar dat vertelde zij mij niet.
Ik zat dus weer thuis zonder werk bij A-Meng en wij kregen bezoek van een jongen.
Hij was de buurjongen van A-Meng`s stiefmoeder.
Die jongen was IJs-verkoper.
Dat deed hij op een fiets die aan de achterkant een grote bak IJs droeg.
Dit werd in een kleine fabriek gevuld en het materiaal was fabrieks-eigensdom.
A-Meng kreeg het advies om dat ook te doen,waarmee hij zelf kon verdienen nu ik het
niet meer kon verdienen.
Voor hem was dat een makkelijke baan.
De fabriek leverde hem alles wat hij daartoe noodig had en verkocht het ijs in een gebied
wat als dorp werd gezien.
Elke dag bracht hij alles met de opbrengst naar de fabriek.
Daarvan kreeg hij minimaal 4 dollar per dag als loon.
Vaak was dat ook wel het dubbele bij zeer hete en droge dagen.
Hij was dan pas om 17.00 of 18.00 uur in de avond weer thuis.
We hadden het dus weer wat beter.
Met dat geld hebben wij de huur-achterstans van een halfjaar terug kunnen betalen.
Ook kochten we per dag 1 kilo rijst via zijn stief-grootmoeder.
Zij kocht dat dagelijks op de markt wat ook gold voor het andere woedsel,olie en zijn
sigaretten.
Ik kreeg toen weer pijn in mijn b en moest met de bus naar het ziekenhuis,dus A-Meng 
gaf mij busgeld,want hij kon niet met mij mee.
Hij had immers zijn werk met de ijs-verkoop,dus ging ik alleen naar het ziekenhuis.
Daar luisterde die dokter alleen maar naar mijn buik,waarna hij mij vertelde dat ik weer
naar huis kon.
Omdat ik echter honger kreeg,nam ik ergens een portie Bami.
Daarna ging ik weer naar het ziekenhuis,waar een andere arts een foto liet maken en
mij vervolgens vertelde dat het kindje 1 maand over tijd was en ik bleef daar 1 nacht.
A-Meng belde het ziekenhuis en vernam dat het kindje nog niet was geboren.
Chinese artsen vertelde mij dat ik de andere dag in de avond met de keizersnee zou
worden geholpen.
Zij gingen daarna in vergadering daarover.
Tijdens hun vergadering kwam een donkerbruine arts mijn kamer in.
Hij verloste mij zonder die keizersnee van een zoontje en ik beviel dus op natuurlijke
wijze.
Mogelijk waren zijn chinese collega`s erg kwaad op hem omdat hij hun werk afnam.
Die bevalling vond plaats op 09-08-1964 en ons zoontje kreeg de naam Lye-Seng.
Die naam was een idee van zijn opa en na de bevalling gingen wij weer naar huis.
Daar kregen wij een week lang thuishulp.
Daarvoor kwam een zuster van het consultatie-bureau.
Dat was voor de baby-verzorging en gezondheids-contrôle.
 

Anna`s 2e job bij Militaire Legervrouw. Dl.2.

Helaas ontving ik toen de papieren uit handen van de huis-verhuurster die geregeld waren
voor het huwelijk met die kleermaker en hij bleek een hindoestaan te zijn.
Ik verscheurde het voor de ogen van A-Meng die echter zo bijdehand was om de stukjes bij 
elkaar te plakken op een vel papier zodat het toch gelezen kon worden.
Hij liet het door een ander lezen die het beter begreep,dus zo wist hij toch van die planning
met een ander.
Ik vertelde hem dat ik niet met die ander naar bed ben geweest.
A-Meng was boos,maar geloofde mij wel en toch had hij mij daarna niet meer lief.
Hij had toen weer vele andere jongevrouwen om hem heen die gek op hem waren.
Omdat ik dus weer alleen was,ging ik weer naar die PTT-baas en deed daar weer wat werk
en er was genoeg te eten maar geen loon.
Ik liep echter wel rond met een dikke buik.
Ik was er steeds te laat want A-Meng wilde niet dat ik zo vroeg ging.
Normaal begon ik daar om 9.00 uur in de ochtend en was om 23.00 uur weer thuis.
Ik liep het altijd want het was niet zover bij ons vandaan en nam altijd het voedsel van de
vorige dag mee voor A-Meng.
Een andere bediende had het gezien en vertelde het de PTT-baas die boos werd.
Ik mocht niet meer komen.
Aan A-Meng vertelde ik dat deze baas tijdelijk bij zijn dochter ging wonen bij de haven.
Ik kon er niet meer werken en kreeg toch al geen loon meer.
Ik kon A-Meng niet vertellen dat het zijn schuld was dat ik er altijd te laat kwam.
Daarna ontmoette ik een chinese vrouw die als makelaar fungeerde en vroeg haar of zij
werk voor mij wist en dat vond zij snel.
Bij de eerste liep ik snel weg en dat was job 15.
Er gebeurde daar dingen die mij bang maakte,dus ook na de 2e liep ik weg zonder loon.
Dat werk bestond alleen uit oppas bij de baby van een chinese leraar,bij wie ik ook kon 
slapen en het was job 16.
Ik kreeg een looon van $ 70,00 per maand met 2 vrije dagen per maand.
Ik bleef er nog geen 2 weken.

 

Hoofdstuk 9. Anna`s 2e job bij Militaire Legervrouw.Dl.1.

Zij wist dat van een jongen die werkte bij een arts die ook zelf een Apotheek voerde.
Die jongen wist dat weer van een vrouw bij het Militaire Leger,want die zocht een hulp
in de huishouding.
Zij was de vrouw van een Leger-officier met 2 zonen.
Voor mij was dat de 2e Leger-baan bij de Landmacht,dat mij $ 120,00 per maand gaf,
toen ik 19 jaar was,waarmee ik erg blij was.
Die mensen mochten mij wel en voor mij werd het Job 14.
Zij mochten A-Meng ook wel,want A-Meng  bezocht ons in de middagen.
Als ik op de kinderen paste kwam A-Meng er later ook wel bij.
Helaas werd mijn loon bijna helemaal door hem vergokt.
Hij hield echter wel wat achter de hand voor de huishuur,eten en buskosten naar mijn werk.
Op 1 avond dat ik oppaste en hij laterr ook kwam,vroeg ik waar hij heen wou.
Hij schold mij uit met vieze woorden dus ik wou de andere dag niet meer naar huis.
Ik voelde een kindje in mijn buik en vertelde de huishoudhulp van de buurvrouw dat ik in de
zee zou springen om mijzelf te vermoorden.
De woorden van A-Meng deden nog steeds veel pijn.
Die huishoudhulp gaf mij geld voor de bus naar de zee die tegenover een Nederlandse 
Bank lag.
Omdat die zee zo mooi blauw was,durfde ik niet te springen,waarna ik een ander idee kreeg.
Ik stapte naar het kantoor van die Singh-persoon,welke ik in het ziekenhuis ontmoette
en hij bracht mij voor 4 dagen in een hotel.
Hij regelde ook een huwelijk voor mij met  een jongevriend van hem die kleermaker was.
Ik vroeg niet om zijn naam.
Na die 4 dagen werd een huis geregeld met een bed,maar dat zou later komen.
Ik mocht met die kleermaker bij de buren slapen.
Hij mocht bij de buu.rman en ik bij die buurvrouw.
Aan die buurvrouw vertelde ik dat er een kindje in mijn buik zat die van A-Meng was.
Ik wilde het kind niet toewijzen aan de verkeerde vader,dus die vrouw adviseerde mij 
om snel terug te gaan naar de juiste vader en dat deed ik ook.
Toen ik terugkwam vroeg A-Meng mij niets en ik vertelde niets,maar wel hadden we 
weer seks dus het was weer OK.
Ik vergat echter wel mijn werk bij die Engelse mevrouw.
Toen wist ik niet meer waarmee ik bezig was en durfde niet terug naar die mevrouw.
Zij vond mij terug op een avond bij mijn schoonmoeder.
Zij was in gezelschap van die jongen bij de Apotheek en was ondertussen verhuisd naar
een grotere woning.
Zij vroeg mij weer om op te passen maar ik kon niet.
Ik had buikpijn en ze bracht mij per taxi naar het ziekenhuis,waar zij de nodige papieren 
invulde.Ik kon het zelf nitet vanwege de pijn,dus ik bleef er slapen.
Zij ging weer naar huis en ik deed dat de andere dag ook en wist niet wat er was gebeurd.
Ik werd wel maandelijks medisch onder contrôle gehouden.
Ik weet ook niet meer of ik elke maand ging,want er was geen geld voor de bus

 

Hoofdstuk 8.Zelfmoord-poging van A-Meng.Dl.2.

Ik plaatste daartoe mijn handtekening met mijn vinger-afdruk,want ik kon toen nog 
niet schrijven.
Toen hij weer thuis was keek hij weer naar de plek waar hij zich wilde verhangen.
Daarvan schrokken wij wel erg en ik vertelde het zijn vader.
Zijn vader leende wat geld van zijn zuster,waarmee hij een bed en een kapstok kocht.
Hij huurde ook ergens een huisje met 1 kamer voor zijn zoon en mij.
Op deze wijze zag A-Meng niet meer die plek en werd hij er niet meer aan herinnerd. 
Helaas kwam ook die jongevrouw Bloem het te weten,die met A-Meng weer begon te 
gokken met het Gambling-spel.
Zij vertelde mij dat ze werk wist voor mij.
 

Hoofdstuk 8. Zelfmoord-poging van A-Meng. Dl.1.

Hij zei daarop dat hij zichzelf zou ophangen.
Ik geloofde hem niet,maar hij deed het echter wel toen alle lichten uit waren.
Hij liet een stoel vallen en maakte een geluid van benauwdheid,waarop ik 
gilde van schrik.
Hij hing al maar hij werd echter omhoog gehouden door zijn oom die hulp bood.
Die oom had ook de eigenaar van de Boedhistentempel geroepen die het touw 
door heeft gesneden.
Daarna werd er paarden-urine onder A-Meng`s neus gehouden.
Die urine zat inn een klein potje dat bedoeld was om het slachtoffer bij zijn 
positieven te houden.
Hij werd met de Ambulance naar hhet ziekenhuis gebracht.
Ik ging met hem mee en werd in het ziekenhuis aangesproken door een andere 
man met een Singh-tulband die mij vroeg wat er mis was en ik vertelde het hem.
Omdat het ziekenhuis nogal ver weg was van waar wij woonden,
bood hij aan om mij naar het tehuis van de YMCA te brengen.
dat was dichtbij het ziekenhuis.
De andere dag bracht hij mij op zijn scooter eerst naar zijn kantoor,waar hij zich 
in een boek
eerst even verantwoordde en daarna bracht hij mij weer thuis.
Zijn naam was Chengh zoals ik mij nu herinner na al die jaren op Singapore.
Thuis vertelde ik de familie alles over wat er was gebeurd,dat hen droevig stemde.
Een buurman met een hoge rug dwong mij ook aangifte te doen bij de politie 
met de vermelding dat het mijn schuld was,want ik wilde immers niet vergeven.
Die buurman zei dat als ik het niet zo zou vertellen,dat ik meer problemen kreeg.
Na verblijf in het ziekenhuis werd A-Meng voor 2 weken in een Psychiatrische 
Inrichting geplaatst en dat was niet zover van zijn ouderlijk huis vandaan.
Wel was het nodig om er met de bus heen te gaan,dus bezoek was goed mogelijk.
In die inrichting werden aan A-Meng vele vragen gesteld,waaronder wat telefoon-
nrs. die hij gewoon kon noemen.
Daardoor konden zijn ouders worden ingelicht.
Dit nieuws deed hen huilen,want naar hun begrip zou hun zoon nu voor het leven
mentaal gehandicapt zijn.
Het nieuws kwam immers via de Boedhisten-tempel.
Zijn Stief-grootmoeder adviseerde mij oom ergens anders te gaan wonen.
Zij verwachte niet dat A-Meng ooit terug zou komen,maar ik wist geen ander adres.
Na 2 weken sprak ik de Indische arts van die Inrichting,waarvan ik vernam dat 
A-Meng de inrichting kon verlaten.

Hoofdstuk 7.Agressieve poging van A-Meng.Dl.2.

Ik zag hem wel maar zei niets tegen hem en hij zei ook niets maar liep weer weg.
Van dat tehuis kreeg 1 vrije dag per maand,maar moest wel om 17.00 uur terug zijn. 
Ik bezocht die Portugese werkgever wiens vrouw mij de politie adviseerde. 
Die vrouw gaf mij nog een beetje loon waarmee ik op de markt wat kon kopen voor wat
handwerk. 
Dat vond ik erg leuk maar ik ging echter weer eerst langs A-Meng.
Daarna weer met 2 bussen terug naar het tehuis,zoals ik dat ook bedoelde. 
Na de eerste busrit wachtte A-Meng met Bloem op mij,die mij vertelde,dat ik niet meer
naar dat tehuis terug mocht en ik moest de volgende dag weer naar de politie.
Ik moest daar vertellen,dat ik weer bij A-Meng wilde wonen. 
Die Singh-officier was erg boos en zei dat ik nooit meer om hulp mocht vragen. 
Ik vermoedde dat A-Meng werd opgestookt om mij te dwingen tot mijn leugen. 
Het was immers helemaal niet waar,want ik was met de bus al onderweg naar het tehuis,
waar ik het best naar mijn zin had. 
Weer had ik daarna ruzie met hem en hij sloeg mij toen bont en blauw met een metalen
riem omdat ik niet luisterde. 
Ik lag op het houten bed dat voor zijn Stief-grootmoeder was bedoeld. 
Ik werd boos op A-Meng en hij zag in dat hij fout was met zijn daad,waarna hij mij om
vergeving vroeg,dat ik hem nu niet gaf.

Hoofdstuk 7. Agressieve poging van A-Meng.Dl.1.

Die ruzie was er echter niet altijd,want op andere dagen van de week sliepen wij vaak in de
heuvels met seks,waarna wij weer huiswaarts keerden.
Onze eerste seks deden we in een chinees hotel,waar de kamerhuur $ 12 per dag kostte.
We schreven onze namen in het hotel-boek voor de eventuele politie-contrôle.
Op een zekere avond daarna wilde A-Meng weer met Bloem weg vooor iets wat ik alleen
maar kon vermoeden.
Hij bond mijn been vast aan de tafelpoot.
Hij nam de sleutel mee,want hij was bang dat ik weg zou lopen.
Na zijn vertrek maakte ik de tafelpoot gewoon even los,want hij deed het niet goed.
Met de ketting nog om mijn been ging ik in de avond naar mijn Portugese baas.
Zijn vrouw adviseerde mij om met de taxi naar de politie te gaan en zij gaf mij geld voor de
taxi die mij naar het politiebureau bracht.
Ik zag daar 2 politiemannen,waarvan er 1 een chinese inspecteur was met de familienaam
Yeo en de ander was een Singh-officier. 
Die droeg een tullband op zijn hoofd als Uniform-pet.
Terwijl er een foto werd genomen van die ketting aan mijn been,typte de inspecteur alle
gegevens.
Daarna ging hij met mij naar het huis van mijn schoon-ouders.
Daar deed ik al mijn bezittingen in een koffer en verliet dat huis,want ik wilde er niet meer
blijven. 
Dat had ik de inspecteur ook verklaard.
Omdat A-Meng toen niet thuis was,gelaste de inspecteur aan de familie
om A-Meng naar het politie-bureau te sturen.
Dat moest met de sleutel van die ketting.
Ik had de politie ook gezegd dat ik graag hulp wilde hebben van de Sociale Dienst.
Die Singh-officier zei dat ik daarvoor al te oud was en hij adviseerde het tehuis voor
jongevrouwen van het Leger des Heils.
Daar kon ik volgens hem het beste blijven.
Toen A-Meng zich meldde op het politie-bureau,werd hem op boze tooon gevraagd wat hij
zich wel verbeeldde om zijn geliefde aan de tafelpoot te binden.
"Was zijn vader soms een koning"?
Daarna werd hij voor 1 nacht in de cel gesloten.
Alles was hem afgenomen,waaronder zijn sigaretten,die hij niet meer terugvond. 
Bij zijn vrijlating daarna vond hij eem leeg doosje,want een Islamitische politieman had
alles opgerookt.
A-Meng was weer boos maar hij vernam wel waar ik was.
Ondertussen was ik opgenomen in het tehuis voor jongevrouwen in Pasir Panjang van
het Leger des Heils.
Daar voelde ik mij veilig en ik zat daar fijn in de tuin.

Hoofdstuk 6.Ik leerde A-Meng kennen.Dl.2.

De vader van A-Meng was de enige die de kost verdiende.
Dat deed hij als taxi-chauffeur in de avond-uren,want overdag
was te heet voor hem.
Hitte bezorgde hem eemn flinke hoofdpijn vanwege vehoogde
bloeddruk.
Voordat hij ging werken,nam hij 8 aspro`s in met koffie,dus het
was armoe troef en ze woonden in een huurhuis van 1 kamer.
Dat huurhuis lag achter een Boedhisten-tempel.
De kinderen kregen toen onderwijs op een Engelse school in 1960.
Op 1 dag van de week aten ze alllen van 2 gestoomde chinese
makrelen,hetgeen ik nooit meer kan vergeten.
De moeder van die stiefmoeder bereidde en kocht het eten
dagelijks op de markt,want dat was betaalbaar voor de familie.
Zij was dis de stief-oma van A-Meng.
Het eten werd verwarmd op brandend hout,want kolen was te duur
en het huis was van stro gebouwd.
In die tijd ging A-Meng met de jongevrouw Bloem gokken.
Bloem gaf hem er geld voor,want A-Meng had dat niet omdat hij 
geen werk had.
Wel kon hij lezen en schrijven hetgeen hij leerde op de chinese
school met een beetje Engels.
Ik had toen elke dag ruzie met hem want ik was jaloers.
Hij ging immers meer met Bloem om dan met mij,zodat ik meestal
weer alleen was.
Daarom ging ik weer naar die PTT-baas,waar genoeg voedsel was
en ik ook de vaten weer waste.
Hij kon dat portie eten dus best wel missen.
Ik vond toen elf een baan bij een Portugees gezin en kon dagelijks 
met de bus naar huis dat toen 5 dollar-cent kostte.
Ik ontving toen een loon van 35 Dollar per maand en dat was job 13. 
Van mijn eerte maandloon wou ik 5 dollar aan A-Meng geven,maar 
hij werd boos en eiste mijn hele maandloon op.
Als ik het niet gaf zou hij mij slaan.
Zijn stiefmoeder deed dan niets om hem te stoppen en een andere
keer soms wel. 
Ook zij was bang als A-Meng boos werd en in dat huis een Boedha-
beeld naar buiten gooide.
Daardoor werd die stiefmoeder dan ook boos op mij vanwege die ruzie.