De echtgenoot van deze pleegmoeder werkte bij het postkantoor.
Na 3 dagen werk vertelde ik hen dat ik geen eigen Indentiteitskaart heb.
Hij sprak daarover met de zoon van zijn schoonzuster.
Hij bracht mij ook bij die zoon diie het gelijk regelde.
Wel moest ik daarvoor enkele malen naar die instantie waar ik die kaart kon krijgen.
Dat was bij de haven,waar ik ook de schoonzoon van die pleegmoeder ontmoette.
Hij werkte daar als security-beambte die mij daar de weg wees voor het regelen van die
identiteitskaart.
Mijn werkgever zei dat ik moest zeggen: Ik weet niet.
Dat vond ik onjuist,dus ik sprak met die hoofdman in chew-chew hetgeen mijn werkgever
niet verstaat.
Mijn werkgever sprak alleen maleis en ik kreeg die kaart na 1 week.
Ik dacht tenminste wel dat hhet zo snel ging,want het was inderdaad erg snel.
Daarmee was ik uiteraard zo erg blij dat ik mijn loon niet meer wilde hebben.
buiten mij loon kreeg ik immers altijd eten en drinen gratis en ik mocht er wonen.
Daarbij kreeg ik ook nog eens 2 vrije dagen per maand.
Ik weet niet hoe lang ik daar werkte.
Ik kon nog geen klok kijken en ik had nog nooit onderwijs gehad in lezen en schrijven.
Daarvoor had ik geen gelegenheid,omdat ik moest werken voor mijn onderhoud.
Die werkgever en zijn vrouw hadden 8 kinderen,waarvan 2 dochters gehuwd waren.
Eèn van hen woonde nog thuis evenals 1 gehuwde zoon.
Het was een Portugees gezin die R.K.was van geloof.
Zij hadden nog 2 collega``s van hun zoon inwonend.
Met 1 van die collega`s kreeg ik ruzie omdat ik de koekepan gebruikte voor het maken van
een rijstcake.
Hij dreigde die rijstcake weg te gooien als ik hem die pan niet liet gebruiken.
Ik huilde en liep weg,maar vertelde het wel mijn werkgever,die ik ook om geld vroeg.
Op dat moment had hij dat niet bij zich,maar hij trok 1 van zijn oorbellen uit.
Hij liet deze verkopen om mij geld te kunnen geven.
Ik kon daar echter niet blijven werken.
Daarna belde ik mijn voormalige chinese werkgeefster die verloskundige was en lid van
de Methodistenkerk.
Zij was nog in functie op afroep en ik kon daar weer aan het werk.
Het was wel voor $ 20,00 per maand en 2 vrije dagen per maand.
Het was wel mijn 6e job maar beter dan helemaal niets,ook al vielen de 2 dochters van
die werkgeefster mij steeds lastig.
Eèn van de 2 riep als spion naar haar moeder als ik maar 1 plakje komkommer nam.
Er waren 4 dochtersen 1 zoon.
Elke zondag ging ik met dat gezin naar de Methodistenkerk.
Ik was toch niet zo blij met die job bij hun.
Daarom bezocht ik mijn tante die familie was van mevrouw Yeo.
woensdag 4 oktober 2017
Hoofdstuk 2. Begin van mijn werkleven. Dl.2
Toen ik ontdekte dat zij tegenover mijn werkgever woonden,bezocht ik hen weer en vertelde
hen over mijn werk.
Daarvan bedroeg mijn loon $ 30,00 per maand.
De vrouw van die politie-officier vond dat veel te weinig en verwees mij naar haar pleeg-
moeder,waarbij ik $ 40,00 per maand kon krijgen en ik nam die job gelijk.
Deze pleegmoeder werd mijn 5e werkgeefster,maar dat was verder weg met de bus.
Het huis van haar was oud en groot met een flinke tuin en veel bomen.
Er stonden zeker 3 Mango-bomen en 20 of meer cocosnoot-bomen.
Het maakte wel echt indruk op mij,want ik vond het best wel veel als privè-bezit.
hen over mijn werk.
Daarvan bedroeg mijn loon $ 30,00 per maand.
De vrouw van die politie-officier vond dat veel te weinig en verwees mij naar haar pleeg-
moeder,waarbij ik $ 40,00 per maand kon krijgen en ik nam die job gelijk.
Deze pleegmoeder werd mijn 5e werkgeefster,maar dat was verder weg met de bus.
Het huis van haar was oud en groot met een flinke tuin en veel bomen.
Er stonden zeker 3 Mango-bomen en 20 of meer cocosnoot-bomen.
Het maakte wel echt indruk op mij,want ik vond het best wel veel als privè-bezit.
Hoofdstuk 4. Meer job-wisselingen.Dl.3.
Tijdens die vrije dagen bezocht ik 1 van de mensen die een huis huurde van mijn
pleegmoeder.
Dit was naast gratis eten en drinken en het werd de 11e job.
Die herinnerde ik mij van toen ik nog 16 jaar was.
Ik heb het dan over een vrouw die half Chinees en half Indonesisch was.
Zij troostte mnij altijd na ontvangen straf van mijn pleegmoeder.
Van die vrouw kreeg ik altijd lekker eten zoals courgettesoep.
Ik leerde ook haar man kennen die niet kon praten maar wel horen.
We communiceerden met hem in vingergebarentaal en ik leerde ook de andere
familieleden kennen zoals haar ouders,broers,zusters enz.
pleegmoeder.
Dit was naast gratis eten en drinken en het werd de 11e job.
Die herinnerde ik mij van toen ik nog 16 jaar was.
Ik heb het dan over een vrouw die half Chinees en half Indonesisch was.
Zij troostte mnij altijd na ontvangen straf van mijn pleegmoeder.
Van die vrouw kreeg ik altijd lekker eten zoals courgettesoep.
Ik leerde ook haar man kennen die niet kon praten maar wel horen.
We communiceerden met hem in vingergebarentaal en ik leerde ook de andere
familieleden kennen zoals haar ouders,broers,zusters enz.
Hoofdstuk 2. Begin van mijn werkleven. Dl.1.
Bij deze Portugees werkte ik maar 1 maand voor $ 2,00 terwijl mijn vriendin $ 50,00 kreeg.
Hij was mijn 1e werkgever in 1958.
Toen ik zijn vrouw vroeg waarom ik minder kreeg werd zij boos.
Zij gooide mij met kleding en al op straat,maar mijn vriendin hielp mij met een andere buur-
vrouw aan een nieuwe en 2e job. Ik kon er met de bus komen,want het was verder weg.
De schoondochter van die buurvrouw kon een hulpje goed gebruiken.Zij was zwanger.
Die buurvrouw en haar zoon met zijn gezin,behoorden tot de Methodistenkerk.
Het gezin had een huis van 3 kamers en in 1 kamer sliep het gezin met mij erbij.
In de andere 2 kamers woonden vrijgezellen mannen met een baan als onderwijzer.
De zoon van die buurvrouw was zelf ook onderwijzer van beroep.
Eèn van die vrijgezellen was een Islamitische onderwijzer en vroeg mij of ik seks met hem
wilde en ik liet het toe. Nu in 2005 vind ik het bijzonder stom van mijzelf.
Voordat de baby van dat gezin was geboren bleven wij 1 maand bij de oma van die baby.
Die oma had dus haar 2e kleinzoon en de vader hiervan was haar jongste zoon.
Oma was zelf verloskundige van beroep en moeder van 2 zonen.
Zij woonde echter in bij haar oudste zoon die 3 kinderen had.
Toen zij haar nieuwste kleinkind ter wereld hielp,was dat de 5e voor haar.
Ik bleef dus bij die oma wonen.
Het huis van die jongste zoon werd dus te klein qua woonruimte nu de baby was geboren.
Ik kon er dus niet meer bij en bleef in tijdelijke dienst van oma. Job 3.
Dat was niet lang want de andere schoondochter van oma vond dat ik hen ongeluk aanbracht.
Het ongeluk gebeurde ook inderdaad met 1 van de kleinkinderen.
Oma bracht haar kleinkinderen naar de bioscoop,maar onderweg werd 1 van hen door de bus aangereden.
Dat gaf een flinke hoofdwond teweeg met bloeding.
Het kind werd gered door bloedtransfusie middels een donor,die later mijn werkgever zou
worden. Ik liep weg bij die schoondochter van oma en zij gaf mij een grote mond,
Die schoondochter dacht dat ik de oorzaak was van dat ongeluk met die bus.
Toen ik daar wegliep was het avond en onderweg stopote er een taxi naast mij die mij een lift aanbood.
Daarvan maakte ik graag gebruik.
De chauffeur was een chew-chew chinees die seks wilde met mij,hetgeen ik goed vond.
Later besefte ik,dat ik voor de 2e keer die stomme fout maakte.
Ik vertelde hem ook dat ik zonder werk en woonruimte zat,waarop hij mij meenam naar zijn
huis. Daar ontmoette ik zijn vrouw,kinderen en moeder.
Dat was voor die 2 vrouwen geen probleem.
Die moeder mocht mij wel maar de kinderen mochten mij niet.
Eèn van die kinderen trok aan mijn haren.
Ik nam de volgende dag de bus terug naar het huis van die boze schoondochter en haar
schoonmoeder.
Die schoonmoeder noemde ik oma.
Oma bracht mij naar mijn nieuwe en 4e werkgever die mij een maandloon gaf van $ 30,00
Vanuit dat huis zag ik die chew-chew chauffeur.
Van mijn werkgever vernam ik dat die chauffeur een Maffia-gangster was.
Hij vertrouwde mij niet meer,want die gangster floot elke dag naar mij.
Dat maakte mijn werkgever boos op die gangster,maar hij kon er niets aan doen.
Hij was wel bang voor die gangster.
Mijn werkgever wn zijn gezin behoorden tot de Methodistenkerk.
Tegenover deze werkgever woonde en Portugese vriendin van mijn "pleegmoeder"
mevrouw Yeo.
Die vriendin woonde daar met dochter en schoonzoon die 1 kind hadden.
Deze schoonzoon was een Indiase hoge Politie-officier in relatiwe met FBI en CIA.
Ik bezocht hen al voordat ik 16 jaar werd,want zij waren bevriend met mevrouw Yeo.
Hij was mijn 1e werkgever in 1958.
Toen ik zijn vrouw vroeg waarom ik minder kreeg werd zij boos.
Zij gooide mij met kleding en al op straat,maar mijn vriendin hielp mij met een andere buur-
vrouw aan een nieuwe en 2e job. Ik kon er met de bus komen,want het was verder weg.
De schoondochter van die buurvrouw kon een hulpje goed gebruiken.Zij was zwanger.
Die buurvrouw en haar zoon met zijn gezin,behoorden tot de Methodistenkerk.
Het gezin had een huis van 3 kamers en in 1 kamer sliep het gezin met mij erbij.
In de andere 2 kamers woonden vrijgezellen mannen met een baan als onderwijzer.
De zoon van die buurvrouw was zelf ook onderwijzer van beroep.
Eèn van die vrijgezellen was een Islamitische onderwijzer en vroeg mij of ik seks met hem
wilde en ik liet het toe. Nu in 2005 vind ik het bijzonder stom van mijzelf.
Voordat de baby van dat gezin was geboren bleven wij 1 maand bij de oma van die baby.
Die oma had dus haar 2e kleinzoon en de vader hiervan was haar jongste zoon.
Oma was zelf verloskundige van beroep en moeder van 2 zonen.
Zij woonde echter in bij haar oudste zoon die 3 kinderen had.
Toen zij haar nieuwste kleinkind ter wereld hielp,was dat de 5e voor haar.
Ik bleef dus bij die oma wonen.
Het huis van die jongste zoon werd dus te klein qua woonruimte nu de baby was geboren.
Ik kon er dus niet meer bij en bleef in tijdelijke dienst van oma. Job 3.
Dat was niet lang want de andere schoondochter van oma vond dat ik hen ongeluk aanbracht.
Het ongeluk gebeurde ook inderdaad met 1 van de kleinkinderen.
Oma bracht haar kleinkinderen naar de bioscoop,maar onderweg werd 1 van hen door de bus aangereden.
Dat gaf een flinke hoofdwond teweeg met bloeding.
Het kind werd gered door bloedtransfusie middels een donor,die later mijn werkgever zou
worden. Ik liep weg bij die schoondochter van oma en zij gaf mij een grote mond,
Die schoondochter dacht dat ik de oorzaak was van dat ongeluk met die bus.
Toen ik daar wegliep was het avond en onderweg stopote er een taxi naast mij die mij een lift aanbood.
Daarvan maakte ik graag gebruik.
De chauffeur was een chew-chew chinees die seks wilde met mij,hetgeen ik goed vond.
Later besefte ik,dat ik voor de 2e keer die stomme fout maakte.
Ik vertelde hem ook dat ik zonder werk en woonruimte zat,waarop hij mij meenam naar zijn
huis. Daar ontmoette ik zijn vrouw,kinderen en moeder.
Dat was voor die 2 vrouwen geen probleem.
Die moeder mocht mij wel maar de kinderen mochten mij niet.
Eèn van die kinderen trok aan mijn haren.
Ik nam de volgende dag de bus terug naar het huis van die boze schoondochter en haar
schoonmoeder.
Die schoonmoeder noemde ik oma.
Oma bracht mij naar mijn nieuwe en 4e werkgever die mij een maandloon gaf van $ 30,00
Vanuit dat huis zag ik die chew-chew chauffeur.
Van mijn werkgever vernam ik dat die chauffeur een Maffia-gangster was.
Hij vertrouwde mij niet meer,want die gangster floot elke dag naar mij.
Dat maakte mijn werkgever boos op die gangster,maar hij kon er niets aan doen.
Hij was wel bang voor die gangster.
Mijn werkgever wn zijn gezin behoorden tot de Methodistenkerk.
Tegenover deze werkgever woonde en Portugese vriendin van mijn "pleegmoeder"
mevrouw Yeo.
Die vriendin woonde daar met dochter en schoonzoon die 1 kind hadden.
Deze schoonzoon was een Indiase hoge Politie-officier in relatiwe met FBI en CIA.
Ik bezocht hen al voordat ik 16 jaar werd,want zij waren bevriend met mevrouw Yeo.
Hoofdstuk 4. Meer job-wisselingen. Dl.2.
Met haar ging ik naar de bioscoop voor de Islamieten en het heette "Queen".
Ik had toen ook 2 vrije dagen per maand. Weekends.
Tijdens die weekends sliep ik bij een vriendin van mijn "pleegmoeder"mevrouw Yeo.
De dochter van die PTT-baas ging elke dag naar haar moeder en liet mij alleen in haar
huis achter tot 16.00 uur in de middag.
Daarna kwam haar man thuis.
Vanuit haar moeders huis nam ze al voedsel mee,dat gelijk klaar was om te eten.
Ik was daar erg boos over en deelde haar mee,dat ik niet meer voor haar wou werken,
maar vertelde niet waarom.
Ik kon dat niet uitleggen en wist niet hoe.
Hierdoor was ik dus weer zonder werk en ging naar die vriendin van mijn pleegmoeder.
Daar kon ik slapen tegen geringe vergoeding.
Ik had gelukkig wat geld over dus dat kon ik betalen.
Die vriendin werkte voor de R.A.F. en de Britse Landmacht in de huishouding.
De dochter werkte in het kamp van de Landmacht.
Zij vroeg haar werkgeefster of zij mij in dat kamp mocht leren hoe ik de huishouding
kon doen en het was 1dag per week voor het schoonmaken.
Ik leerde er ook om rustig te praten en als haar man thuiskwam kon ik rustig naar mijn
bedienden-kamer.
Na die week bezocht ik weer de PTT-baas.
Hij wist weer werk voor mij bij zijn zuster die vanuit Engeland in Singapore kwam wonen
bij haar jongste broer die weduwnaar was geworden en zijzelf weduwe.
Die jongste broer was ook de jongere broer van de PTT-baas en hij had 3 kinderen.
Nadat zijn 3e kind was geboren overleed zijn vrouw,dus kwam zijn zuster bij hem wonen
om ook voor die kinderen te zorgen.
Zijn zuster had zelf geen kinderen.
Bij dit gezin kon ik assisteren in de huishouding en kreeg een eigen kamer met een
maandloon van $ 70,00 en 2 vrije dagen per maand.
Dit was naast gratis eten en drinken en het werd de 11e job.
Ik had toen ook 2 vrije dagen per maand. Weekends.
Tijdens die weekends sliep ik bij een vriendin van mijn "pleegmoeder"mevrouw Yeo.
De dochter van die PTT-baas ging elke dag naar haar moeder en liet mij alleen in haar
huis achter tot 16.00 uur in de middag.
Daarna kwam haar man thuis.
Vanuit haar moeders huis nam ze al voedsel mee,dat gelijk klaar was om te eten.
Ik was daar erg boos over en deelde haar mee,dat ik niet meer voor haar wou werken,
maar vertelde niet waarom.
Ik kon dat niet uitleggen en wist niet hoe.
Hierdoor was ik dus weer zonder werk en ging naar die vriendin van mijn pleegmoeder.
Daar kon ik slapen tegen geringe vergoeding.
Ik had gelukkig wat geld over dus dat kon ik betalen.
Die vriendin werkte voor de R.A.F. en de Britse Landmacht in de huishouding.
De dochter werkte in het kamp van de Landmacht.
Zij vroeg haar werkgeefster of zij mij in dat kamp mocht leren hoe ik de huishouding
kon doen en het was 1dag per week voor het schoonmaken.
Ik leerde er ook om rustig te praten en als haar man thuiskwam kon ik rustig naar mijn
bedienden-kamer.
Na die week bezocht ik weer de PTT-baas.
Hij wist weer werk voor mij bij zijn zuster die vanuit Engeland in Singapore kwam wonen
bij haar jongste broer die weduwnaar was geworden en zijzelf weduwe.
Die jongste broer was ook de jongere broer van de PTT-baas en hij had 3 kinderen.
Nadat zijn 3e kind was geboren overleed zijn vrouw,dus kwam zijn zuster bij hem wonen
om ook voor die kinderen te zorgen.
Zijn zuster had zelf geen kinderen.
Bij dit gezin kon ik assisteren in de huishouding en kreeg een eigen kamer met een
maandloon van $ 70,00 en 2 vrije dagen per maand.
Dit was naast gratis eten en drinken en het werd de 11e job.
Voorwoord van Auteur Anton Doove
Voorwoord.
Ik heb dit geschreven om de ervaringen van mijn vrouw en mij bekend te maken.
Mijn vrouw vertelt haar ervaringen op Singapore sinds haar geboorte.
Zelf vertel ik over mijn ervaringen in mijn geboorteplaats Den Haag.
U leest ook hoe ik mijn huidige vrouw ontmoette en waar op Singapore.
Deel1 met 42 hoofdstukken bevat de ervaringen van mijn Singaporese vrouw.
Deel 2 met 26 hoofdstukken bevat de ervaringen van mijzelf.
Voor mijn vrouw en mij is het een groot wonder dat wij nog leven.
Dat zal blijken uit wat ik beschreef voor mijn vrouw. Zij kon dat helaas niet zelf.
Wij hebben de reden hiertoe in het boek genoemd.
Dit boek bevat 3 foto`s.op Singapore.
Ik maakte die foto`s op Singapore in 1983 tijdens mijn vacantie van 3 weken.
Zij staan op de blz. 46 en 47. Reageren is mogelijk via mijn Facebook-profiel.
Het kan ook op deze blog: http://antonwdoove.blogspot.com/
Mijn vrouw en ik hopen van harte dat onze ervaringen echt interessant zijn.
Van onze verhalen kunnen geen copieën worden gemaakt en daarbij vermeld ik de
wenk Alleen Lezen. Zo kost het u niets en kunt u wel vrij reageren naar wens.
Onze ervaringen blijven wel op deze blog te lezen om er kennis van te nemen.
Helaas is mijn vrouw Anna op 27-01-2018 onverwachts overleden tot mijn diep verdriet.
Mijn dochter en 2 kleinzoons hebben eveneens diep verdriet.
Anna overleed op de leeftijd van 76 jaar. Zelf ben ik 78 jr. Ik was 34 jaar met haar gehuwd.
Op de andere en nieuwste blog met onze ervaringen bij Jouwweb.nl plaats ik nog een
In Memoriam over Anna. Die blog komt pas na 30-10-2018.
Op die datum krijg ik eerst een Staar-operatie aan mijn linker-oog en later volgt ook het
rechter-oog. Zodra dat goed is bevallen kan ik die nieuwe blog helemaal afmaken.
Zelf woon ik helemaal alleen in een eengezinswoning,wat niet zinvol is.
Daarom gaf ik mij op voor een seniorenwoning dat kleiner is en genoeg voor mij alleen.
Ik wacht nu op de vermelding van de 9e etage van De Morgenster te Zoetermeer.
Dat komt op het woonnet-haaglanden te staan waarop ik kan reageren.
In dit geval komt mijn huidige eengezinswoning vrij voor een jong gezin.
Hopelijk wordt dit alsnog gerealiseerd. Meer nieuws volgt later.
Ik heb dit geschreven om de ervaringen van mijn vrouw en mij bekend te maken.
Mijn vrouw vertelt haar ervaringen op Singapore sinds haar geboorte.
Zelf vertel ik over mijn ervaringen in mijn geboorteplaats Den Haag.
U leest ook hoe ik mijn huidige vrouw ontmoette en waar op Singapore.
Deel1 met 42 hoofdstukken bevat de ervaringen van mijn Singaporese vrouw.
Deel 2 met 26 hoofdstukken bevat de ervaringen van mijzelf.
Voor mijn vrouw en mij is het een groot wonder dat wij nog leven.
Dat zal blijken uit wat ik beschreef voor mijn vrouw. Zij kon dat helaas niet zelf.
Wij hebben de reden hiertoe in het boek genoemd.
Dit boek bevat 3 foto`s.op Singapore.
Ik maakte die foto`s op Singapore in 1983 tijdens mijn vacantie van 3 weken.
Zij staan op de blz. 46 en 47. Reageren is mogelijk via mijn Facebook-profiel.
Het kan ook op deze blog: http://antonwdoove.blogspot.com/
Mijn vrouw en ik hopen van harte dat onze ervaringen echt interessant zijn.
Van onze verhalen kunnen geen copieën worden gemaakt en daarbij vermeld ik de
wenk Alleen Lezen. Zo kost het u niets en kunt u wel vrij reageren naar wens.
Onze ervaringen blijven wel op deze blog te lezen om er kennis van te nemen.
Helaas is mijn vrouw Anna op 27-01-2018 onverwachts overleden tot mijn diep verdriet.
Mijn dochter en 2 kleinzoons hebben eveneens diep verdriet.
Anna overleed op de leeftijd van 76 jaar. Zelf ben ik 78 jr. Ik was 34 jaar met haar gehuwd.
Op de andere en nieuwste blog met onze ervaringen bij Jouwweb.nl plaats ik nog een
In Memoriam over Anna. Die blog komt pas na 30-10-2018.
Op die datum krijg ik eerst een Staar-operatie aan mijn linker-oog en later volgt ook het
rechter-oog. Zodra dat goed is bevallen kan ik die nieuwe blog helemaal afmaken.
Zelf woon ik helemaal alleen in een eengezinswoning,wat niet zinvol is.
Daarom gaf ik mij op voor een seniorenwoning dat kleiner is en genoeg voor mij alleen.
Ik wacht nu op de vermelding van de 9e etage van De Morgenster te Zoetermeer.
Dat komt op het woonnet-haaglanden te staan waarop ik kan reageren.
In dit geval komt mijn huidige eengezinswoning vrij voor een jong gezin.
Hopelijk wordt dit alsnog gerealiseerd. Meer nieuws volgt later.
Hoofdstuk 4. Meer job-wisselingen. Dl.1.
Dat deed ik tijdens mijn vrije dagen en die tante wist dat de oudste dochter van haar
zwager wel huishoud-hulp kon gebruiken en het werd mijn 7e job.
Om daar te kunnen werken,sprak ik een leugen tegen die oma van het Methodistengezin
van mijn werkgever.
Hij was een chinees met een taal die ik niet verstond,waarvan ik dacht dat het Hakkah was.
Dat weet ik dus niet zeker.
Met die leugen kon ik daar wegkomen om bij die oudste dochter te kunnen werken.
Het was niet ver van elkaar vandaan en die dochter had gezelschap nodig. Job 8.
Dat was bedoeld voor de avonden wanneer haar man moest werken,terwijl zij bang was om
in de avonden alleen te zijn.
Ik mocht nooit weg in de avonden maar ik hield mij er niet aan.
Ik was elke avond op pad met bezoek aan andere familieleden.
Die dochter vertelde het haar man die erg boos werd en mij weer ontsloeg zonder loon.
Daarna belde ik die werkgever van het Methodisten-gezin en hij nam mij aan.
Ik kreeg echter maar $ 5,00 per maand met een mooie gouden armband die hij voor mij
kocht t.w.v. ongeveer $ 60,00.
Ik was echter wel die $ 5,00 maandloon kwijt.
Ik kreeg echter gratis eten,drinken en mocht er ook weer wonen.
Daarbij kreeg ik ook gewoon 2 vrije dagen per maand terug. Job 9.
Tijdens die vrije dagen bezocht ik mijn voormalige PTT-baas,die een job wist bij zijn jongste
dochter,waar ik zonder iets te zeggen weer wegliep.
Dat was bij de Methodisten en bij deze dochter bleef ik naar schatting 2 maanden met
$ 40,00 per maand.
Dat was mijn 10e job.
Er was in die straat ook een park of tuin waar ik lunchte.
Ik kwam daar ook in contact met een islamitisch meisje van mijn leeftijd die Faucia heette,
wat ik dacht,maar dat weet ik niet meer.
zwager wel huishoud-hulp kon gebruiken en het werd mijn 7e job.
Om daar te kunnen werken,sprak ik een leugen tegen die oma van het Methodistengezin
van mijn werkgever.
Hij was een chinees met een taal die ik niet verstond,waarvan ik dacht dat het Hakkah was.
Dat weet ik dus niet zeker.
Met die leugen kon ik daar wegkomen om bij die oudste dochter te kunnen werken.
Het was niet ver van elkaar vandaan en die dochter had gezelschap nodig. Job 8.
Dat was bedoeld voor de avonden wanneer haar man moest werken,terwijl zij bang was om
in de avonden alleen te zijn.
Ik mocht nooit weg in de avonden maar ik hield mij er niet aan.
Ik was elke avond op pad met bezoek aan andere familieleden.
Die dochter vertelde het haar man die erg boos werd en mij weer ontsloeg zonder loon.
Daarna belde ik die werkgever van het Methodisten-gezin en hij nam mij aan.
Ik kreeg echter maar $ 5,00 per maand met een mooie gouden armband die hij voor mij
kocht t.w.v. ongeveer $ 60,00.
Ik was echter wel die $ 5,00 maandloon kwijt.
Ik kreeg echter gratis eten,drinken en mocht er ook weer wonen.
Daarbij kreeg ik ook gewoon 2 vrije dagen per maand terug. Job 9.
Tijdens die vrije dagen bezocht ik mijn voormalige PTT-baas,die een job wist bij zijn jongste
dochter,waar ik zonder iets te zeggen weer wegliep.
Dat was bij de Methodisten en bij deze dochter bleef ik naar schatting 2 maanden met
$ 40,00 per maand.
Dat was mijn 10e job.
Er was in die straat ook een park of tuin waar ik lunchte.
Ik kwam daar ook in contact met een islamitisch meisje van mijn leeftijd die Faucia heette,
wat ik dacht,maar dat weet ik niet meer.
Hoofdstuk 1. Mijn eerste 16 levensjaren.
Ik ben geboren op Singapore in 1942 waarvan geen exacte datum bekend is.
Jaren later vernam ik dat mijn biologische ouders mij achter hebben gelaten.
Dat gebeurde toen de Japanse invasie in mijn land plaatsvond.
Het gebeurde tijdens de 2e wereldoorlog.
Niemand weet wie mijn biologische ouders zijn,maar ik werd wel door iemand gevonden.
Daarvan weet ik nu dat hij "Poppy" heette en een vriendin had.
Met die vriendin die islamitisch was huurde hij een kamer bij een chinese vrouw.
Die chinese vrouw heette Yeo-Pek-Cheng en was een weduwe met een zoon.
"Poppy" bleek een Europeaan te zijn en wilde terug naar Europa.
Daartoe leverde hij mij af bij die mevrouw Yeo voor $ 300,00.
Ik was toen 3 jaar en ziek vanwege de wormen in mijn buik.
Mevrouw Yeo betaalde $ 200,00 aan de dokter om mij te genezen.
Zij sloeg mij veel,was ook veel dronken en vergokte haar inkomen.
Met haar zoon,zijzelf en ik woonden wij in een Boedhistentempel.
Die zoon heette Tan-Peng-Yam en had een kapotte lip.
Hij sprak onverstaanbaar voor anderen. Ik kon met hem begrijpen en met hem praten.
Wij woonden in die tempel aan de Franckel-Avenue 251.
Toen ik 16 jaar was in 1958,vluchtte ik weg van huis,want mevrouw Yeo werd boos.
Ik had het eten niet op tijd klaar na haar Boedhistische gebeden.
Zij had mij daarvoor de opdracht gegeven. Dit gebeurde om 18.00 uur in de avond.
Zij stuurde mij weg en ik liep langzaam het hek uit.
Eèn van haar huurders hield het hek open en Tan wed woedend toen ik langzaam wegliep.
Hij zat mij achterna op zijn fiets.
In zijn hand had hij een kleine metalen schop om mij te slaan.
Ik rende toen weg op blote voeten naar een klein bosje naast een begraafplaats.
Dat maakte Tan bang,want hij sacht dat hij spoken zag. Ik wist dat hij daar bang van was.
In dat bosje wachtte ik totdat alles rustig was en sliep.
Daarna stond ik op en zag de maan.Alles zag er helder uit met de brandende straatlampen.
Ik liep naar een open vrachtauto.
Die stond bij een grote boom in de nabiijheid van een klein Boedhistenhuisje.
Op die open vrachtauto heb ik een poosje geslapen.
Dat deed ik totdat ik hoorde dat menden wakker werden.
Ik stond op en liep naar huis,maar niet echt,want ik liep naar een klein gebouwtje.
Dat werd door mevrouw Yeo verhuurd aan een broodverkoper.
Hij sloeg die broden op om vroeg in de ochtend 5.00 uur dit huis aan huis te verkopen.
Hij bracht mij naar 1 van zijn klanten.
Ik kon immers niet meer terug naar mevrouw Yeo en haar zoon Tan.
Die klant was een Portugees van afkomst. Hij was gehuwd en had 2 kinderen.
Hij was Leger-ambtenaar en sprak Engels,terwijl ik maleis sprak.
Ook de broodverkoper die een chinees of Vietnamees was sprak maleis.
Zelf behoorde ik tot hen die het dialect Chew-Chew sprak.
Jaren later vernam ik dat mijn biologische ouders mij achter hebben gelaten.
Dat gebeurde toen de Japanse invasie in mijn land plaatsvond.
Het gebeurde tijdens de 2e wereldoorlog.
Niemand weet wie mijn biologische ouders zijn,maar ik werd wel door iemand gevonden.
Daarvan weet ik nu dat hij "Poppy" heette en een vriendin had.
Met die vriendin die islamitisch was huurde hij een kamer bij een chinese vrouw.
Die chinese vrouw heette Yeo-Pek-Cheng en was een weduwe met een zoon.
"Poppy" bleek een Europeaan te zijn en wilde terug naar Europa.
Daartoe leverde hij mij af bij die mevrouw Yeo voor $ 300,00.
Ik was toen 3 jaar en ziek vanwege de wormen in mijn buik.
Mevrouw Yeo betaalde $ 200,00 aan de dokter om mij te genezen.
Zij sloeg mij veel,was ook veel dronken en vergokte haar inkomen.
Met haar zoon,zijzelf en ik woonden wij in een Boedhistentempel.
Die zoon heette Tan-Peng-Yam en had een kapotte lip.
Hij sprak onverstaanbaar voor anderen. Ik kon met hem begrijpen en met hem praten.
Wij woonden in die tempel aan de Franckel-Avenue 251.
Toen ik 16 jaar was in 1958,vluchtte ik weg van huis,want mevrouw Yeo werd boos.
Ik had het eten niet op tijd klaar na haar Boedhistische gebeden.
Zij had mij daarvoor de opdracht gegeven. Dit gebeurde om 18.00 uur in de avond.
Zij stuurde mij weg en ik liep langzaam het hek uit.
Eèn van haar huurders hield het hek open en Tan wed woedend toen ik langzaam wegliep.
Hij zat mij achterna op zijn fiets.
In zijn hand had hij een kleine metalen schop om mij te slaan.
Ik rende toen weg op blote voeten naar een klein bosje naast een begraafplaats.
Dat maakte Tan bang,want hij sacht dat hij spoken zag. Ik wist dat hij daar bang van was.
In dat bosje wachtte ik totdat alles rustig was en sliep.
Daarna stond ik op en zag de maan.Alles zag er helder uit met de brandende straatlampen.
Ik liep naar een open vrachtauto.
Die stond bij een grote boom in de nabiijheid van een klein Boedhistenhuisje.
Op die open vrachtauto heb ik een poosje geslapen.
Dat deed ik totdat ik hoorde dat menden wakker werden.
Ik stond op en liep naar huis,maar niet echt,want ik liep naar een klein gebouwtje.
Dat werd door mevrouw Yeo verhuurd aan een broodverkoper.
Hij sloeg die broden op om vroeg in de ochtend 5.00 uur dit huis aan huis te verkopen.
Hij bracht mij naar 1 van zijn klanten.
Ik kon immers niet meer terug naar mevrouw Yeo en haar zoon Tan.
Die klant was een Portugees van afkomst. Hij was gehuwd en had 2 kinderen.
Hij was Leger-ambtenaar en sprak Engels,terwijl ik maleis sprak.
Ook de broodverkoper die een chinees of Vietnamees was sprak maleis.
Zelf behoorde ik tot hen die het dialect Chew-Chew sprak.
zondag 1 oktober 2017
Hoofdstuk 26.Mijn laatste buitenlandse reis buiten Europa.
1983. Vacantie op Singapore.
Ik woonde toen al in Zoetermeer en in 1983 vloog ik naar Singapore voor een
vacantie van 3 weken en bezocht daar de samenkomsten van het Leger des Heils.
Dat hoofdkwartier was toen gevestigd in een oude chinese tempel aan de
Clemenceau Avenue. Daarin werden toen de samenkomsten gehouden.
Dat werd geleid door kapitein Bungay met zijn vrouw uit Canada.
Ik maakte daar ook het afscheid mee van Commissioner Maxwell,die terugging
naar Londen,waar hij de Chef-Secretaris werd van de Generaal.
Na een samenkomst ontmoette ik een lieve jongevrouw die 3 jaar jonger bleek
te zijn dan ik en wij gingen op een terrasje zitten in het park.
Daar dronken wij vers uitgeperste sinaasappels met ijsklontjes.
Wat daarna gebeurde staat beschreven in het blogdeel van mijn vrouw:
Levenservaringen van Anna Doove-Yeo op Singapore. !942-1983.
Na die vacantie op Singapore volgde alleen nog een vacantie in Engeland van
ruim 1 maand,waarna het reizen niet meer kon.
Dat vind ik geen probleem,want ik vind het nu wel genoeg geweest en ik heb ook
genoeg gezien,waarop ik met plezier terug kan kijken.
Voor dat doel heb ik mijn zelfgemaakte foto`s en dia`s om te bekijken.
Daarmee ben ik best tevreden ter herinnering nu het niet meer kan door minder
inkomen,want vacanties konden alleen toen ik nog werk had.
Wat ik fotografeerde op Singapore staat op het blogdeel van Anna.
Dit is het einde van de blog over:
Levens-ervaringen van Anna en Anton Doove.
Ik woonde toen al in Zoetermeer en in 1983 vloog ik naar Singapore voor een
vacantie van 3 weken en bezocht daar de samenkomsten van het Leger des Heils.
Dat hoofdkwartier was toen gevestigd in een oude chinese tempel aan de
Clemenceau Avenue. Daarin werden toen de samenkomsten gehouden.
Dat werd geleid door kapitein Bungay met zijn vrouw uit Canada.
Ik maakte daar ook het afscheid mee van Commissioner Maxwell,die terugging
naar Londen,waar hij de Chef-Secretaris werd van de Generaal.
Na een samenkomst ontmoette ik een lieve jongevrouw die 3 jaar jonger bleek
te zijn dan ik en wij gingen op een terrasje zitten in het park.
Daar dronken wij vers uitgeperste sinaasappels met ijsklontjes.
Wat daarna gebeurde staat beschreven in het blogdeel van mijn vrouw:
Levenservaringen van Anna Doove-Yeo op Singapore. !942-1983.
Na die vacantie op Singapore volgde alleen nog een vacantie in Engeland van
ruim 1 maand,waarna het reizen niet meer kon.
Dat vind ik geen probleem,want ik vind het nu wel genoeg geweest en ik heb ook
genoeg gezien,waarop ik met plezier terug kan kijken.
Voor dat doel heb ik mijn zelfgemaakte foto`s en dia`s om te bekijken.
Daarmee ben ik best tevreden ter herinnering nu het niet meer kan door minder
inkomen,want vacanties konden alleen toen ik nog werk had.
Wat ik fotografeerde op Singapore staat op het blogdeel van Anna.
Dit is het einde van de blog over:
Levens-ervaringen van Anna en Anton Doove.
Hoofdstuk 25.Vacanties in het buitenland.(1978-1982) Dl.6.
1982 Weer naar Oostenrijk maar nu naar Wienerwald met Wenen.
In 1982 ging ik alleen met vliegtuig naar Oostenrijk,maar nu naar Wenen met het
Wienerwald waar ik een pension/hotel trof in het plaatsje Gablitz.
Ook daar heb ik heerlijk gegeten en een boswandeling gemaakt,waarbij ik ook
nog even moest klimmen.
Toen ik daar boven kwam kon ik een melfproduct proeven met deze lange naam
Milchramstrudeln en daarvan nam ik 2x omdat ik het razend lekker vond.
Uiteraard kwam dat natuurlijk ook door die klimpartij wat hongerig maakt.
Vanuit Gabitz nam ik de bus naar Purkersdorf,waar ik opstapte op de Metrolijn
naar Wenen,waar ik ook aardig heb gewandeld.
Ik wou Wenen te voet verkennen en zag daar nog oude trams rijden.
Men was daar nog erg zuinig mee in gebruik en er blijkbaar erg aan gehecht.
In Wenen zag ik ook een gebouw van het Leger des Heils dat daar de naam
Die HeilsArmee heeft en sprak daar een jonge luitenant.
Hij was daar de korps-officier en hij nodigde mij uit voor de lunch bij hem thuis,
wat ik graag deed voor contact in de Duitse Taal.
Deze foto`s behoeven denk ik
geen nadere toelichting.
Zij spreken voor zichzelf.
Ik wou dit niet aan de blog-
lezers onthouden.
Dit waren mijn persoonlijke
vacantie-trips,die niet meer
mogelijk zijn.
Medische en budget-redenen
zijn hiertoe de oorzaak.
Ik heb er echter wel vrede mee.
In 1982 ging ik alleen met vliegtuig naar Oostenrijk,maar nu naar Wenen met het
Wienerwald waar ik een pension/hotel trof in het plaatsje Gablitz.
Ook daar heb ik heerlijk gegeten en een boswandeling gemaakt,waarbij ik ook
nog even moest klimmen.
Toen ik daar boven kwam kon ik een melfproduct proeven met deze lange naam
Milchramstrudeln en daarvan nam ik 2x omdat ik het razend lekker vond.
Uiteraard kwam dat natuurlijk ook door die klimpartij wat hongerig maakt.
Vanuit Gabitz nam ik de bus naar Purkersdorf,waar ik opstapte op de Metrolijn
naar Wenen,waar ik ook aardig heb gewandeld.
Ik wou Wenen te voet verkennen en zag daar nog oude trams rijden.
Men was daar nog erg zuinig mee in gebruik en er blijkbaar erg aan gehecht.
In Wenen zag ik ook een gebouw van het Leger des Heils dat daar de naam
Die HeilsArmee heeft en sprak daar een jonge luitenant.
Hij was daar de korps-officier en hij nodigde mij uit voor de lunch bij hem thuis,
wat ik graag deed voor contact in de Duitse Taal.
geen nadere toelichting.
Zij spreken voor zichzelf.
Ik wou dit niet aan de blog-
lezers onthouden.
Dit waren mijn persoonlijke
vacantie-trips,die niet meer
mogelijk zijn.
Medische en budget-redenen
zijn hiertoe de oorzaak.
Ik heb er echter wel vrede mee.
Hoofdstuk 25.Vacanties in het buitenland.(1978-1982)Dl.5.
1981. Nog even terug naar het Kanaal-eiland Jersey.
In 1981 ging ik weer met de NVRV vliegen naar Jersey,want dat beviel mij
uitstekend op dat eiland en ik bezocht weer dat korps in St.Helier.
Ik leerde daar ook sneller mijn wegen te vinden door mijn taalkennis.
Ook dat is voor mij een heel rijke ervaring en het schept heel veel plezier.
Ik toon u hieronder nog even 2 foto`s uiit het stadspark van St.Helier.
Deze foto`s heb ik daar zelf gemaakt met mijn oude Minolta-camera.
In 1981 ging ik weer met de NVRV vliegen naar Jersey,want dat beviel mij
uitstekend op dat eiland en ik bezocht weer dat korps in St.Helier.
Ik leerde daar ook sneller mijn wegen te vinden door mijn taalkennis.
Ook dat is voor mij een heel rijke ervaring en het schept heel veel plezier.
Ik toon u hieronder nog even 2 foto`s uiit het stadspark van St.Helier.
Deze foto`s heb ik daar zelf gemaakt met mijn oude Minolta-camera.
Hoofdstuk 25.Vacanties in het buitenland.(1978-1982)Dl.4.
1980 Vacantie in Oostenrijk (Tirol)
In 1980 ging ik met een ander gezelschap van de NCRV met de bus naar
Oostenrijk en wel naar Tirol,dus er werd gejodeld zonder op tenen te staan.
Daar logeerde het gezelschap in een hotel in het plaatsje Fügen.
Vanuit mijn kamer kon ik een stoomtrein zien rijden en dat leek wel op een
miniatuur-landschap en hoorde echt de stoomfluit.
Zo leek het wel een sprookjeswereld wat prachtig is om te zien.Ik hou ervan.
Ik kon daar mijn taalkennis Duits testen op bruikbaarheid wat best lukte.
De onderstaande 2 uitzichten vanuit het hotel wil ik u niet onthouden.
Zo kunt u toch even meegenieten van van wat ik zag. Ik vond dit prachtig.
In 1980 ging ik met een ander gezelschap van de NCRV met de bus naar
Oostenrijk en wel naar Tirol,dus er werd gejodeld zonder op tenen te staan.
Daar logeerde het gezelschap in een hotel in het plaatsje Fügen.
Vanuit mijn kamer kon ik een stoomtrein zien rijden en dat leek wel op een
miniatuur-landschap en hoorde echt de stoomfluit.
Zo leek het wel een sprookjeswereld wat prachtig is om te zien.Ik hou ervan.
Ik kon daar mijn taalkennis Duits testen op bruikbaarheid wat best lukte.
De onderstaande 2 uitzichten vanuit het hotel wil ik u niet onthouden.
Zo kunt u toch even meegenieten van van wat ik zag. Ik vond dit prachtig.
zaterdag 30 september 2017
Hoofdstuk 25.Vacanties in het buitenland.(1978-1982)Dl.3.
Bezoek aan Kanaal-eiland Sark.
Later gingen wij ook nog naar het eiland Sark,waar geen vliegtuig kan landen
en geen auto`s kunnen rijden maar alleen Paard en Wagen.Zie de foto`s.
Dat eiland is 1 brok natuur met een paar straatjes en souvenir-winkels.
We gingen met de draagvleugelboot en moesten midden op zee overrstappen
op een grote motorboot,want het haventje was te smal voor die vleugels.
Nu volgen er nog 6 foto`s die ik daar maakte bij prachtig zonnig weer.
Zo is dat natuurlijk een heerlijke dag om daar het eiland te verkennen.
Dit was echt een aparte belevenis die ik niet kan vergeten en wat ik niet had
willen missen,maar dit besef ik dan pas later. Een heel aparte ervaring.
Gelukkig was de zee toen wel rustig,anders wordt daar niet gevaren.
Later gingen wij ook nog naar het eiland Sark,waar geen vliegtuig kan landen
en geen auto`s kunnen rijden maar alleen Paard en Wagen.Zie de foto`s.
Dat eiland is 1 brok natuur met een paar straatjes en souvenir-winkels.
We gingen met de draagvleugelboot en moesten midden op zee overrstappen
op een grote motorboot,want het haventje was te smal voor die vleugels.
Nu volgen er nog 6 foto`s die ik daar maakte bij prachtig zonnig weer.
Zo is dat natuurlijk een heerlijke dag om daar het eiland te verkennen.
Dit was echt een aparte belevenis die ik niet kan vergeten en wat ik niet had
willen missen,maar dit besef ik dan pas later. Een heel aparte ervaring.
Gelukkig was de zee toen wel rustig,anders wordt daar niet gevaren.
Hoofdstuk 25.Vacanties in het buitenland.(1978-1982)Dl.2.
1979. Vacantie op kanaal-eiland Jersey.
In 1979 ging ik met een reisgroep van de NCRV pe vliegtuig naar het kanaal-
eiland Jersey,dat zowel Frans als Engelstalig is,maar wel meer Engelstalig.
Wij logeerden in het Highlands-hotel in het plaatsje La Corbière aan de kust
nabij de vuurtoren en de bushalte. Die bus bracht je naar St.Helier.
Het was de hoofdstad van het eiland en daar bezocht ik in mijn uniform het
korps van het Leger des Heils voor de samenkomst op Zondag.
Ik was op 07-01-1079 al ingezegend tot Heilssoldaat,dus ik bezocht daar de
Engelstalige makkers om mijn kennis van die taal meer te leren gebruiken.
Dat werd daar uiteraard zeer gewaardeerd toen ik zei dat ik die taal beter wil
leren gebruiken en dat kon ik gelukkig in het Engels vertellen.
Vanuit het hotel ging ik ook
naar het zwembad van de
hoofdstad St.Helier.
Dat deed ik om mij daar even
fit te zwemmen.
Later hoorde ik marsmuziek
in de stad.
Dat werd gespeeld door de
Britse Marinierskapel die naar
het stadspark marcheerde.
Dat deden zij met de bekende
mars "Colonel Bogey on Parade.
Ik heb deze foto`s zelf gemaakt
toen ik daar was.
Dat vond ik een unieke gelegen-
heid,want dit kwam niet alle
dagen voor in mijn leven.
Uiteraard sprak ik daar Engels,
want ik had thuis al veel geleerd.
Ik schreef daarover al in het
hoofdstuk talenstudie.
Vanuit Jersey maakte ik met
die reisgroep een boot-
excursie naar het eiland
Guernsey,waar een grote
aardbeienkwekerij bleek te zijn.
Dat bezoek ging niet door.
In 1979 ging ik met een reisgroep van de NCRV pe vliegtuig naar het kanaal-
eiland Jersey,dat zowel Frans als Engelstalig is,maar wel meer Engelstalig.
Wij logeerden in het Highlands-hotel in het plaatsje La Corbière aan de kust
nabij de vuurtoren en de bushalte. Die bus bracht je naar St.Helier.
Het was de hoofdstad van het eiland en daar bezocht ik in mijn uniform het
korps van het Leger des Heils voor de samenkomst op Zondag.
Ik was op 07-01-1079 al ingezegend tot Heilssoldaat,dus ik bezocht daar de
Engelstalige makkers om mijn kennis van die taal meer te leren gebruiken.
Dat werd daar uiteraard zeer gewaardeerd toen ik zei dat ik die taal beter wil
leren gebruiken en dat kon ik gelukkig in het Engels vertellen.
naar het zwembad van de
hoofdstad St.Helier.
Dat deed ik om mij daar even
fit te zwemmen.
Later hoorde ik marsmuziek
in de stad.
Dat werd gespeeld door de
Britse Marinierskapel die naar
het stadspark marcheerde.
Dat deden zij met de bekende
mars "Colonel Bogey on Parade.
Ik heb deze foto`s zelf gemaakt
toen ik daar was.
Dat vond ik een unieke gelegen-
heid,want dit kwam niet alle
dagen voor in mijn leven.
Uiteraard sprak ik daar Engels,
want ik had thuis al veel geleerd.
Ik schreef daarover al in het
hoofdstuk talenstudie.
Vanuit Jersey maakte ik met
die reisgroep een boot-
excursie naar het eiland
Guernsey,waar een grote
aardbeienkwekerij bleek te zijn.
Dat bezoek ging niet door.
Hoofdstuk 25.Vacanties in het buitenland.(1978-1982)Dl.1.
In 1978 ging ik voor het eerst een buitenlandse vacantie houden met mijn 2 jongere
broers per trein naar Oostenrijk in Salzburgerland en m.n.in het gebied Pongau.
Daar verbleven wij in hotel Post in de gemeente Schwarzach,van waaruit wij veel
wandelden,want het was daar een fantastisch mooi landelijk gebied.
Het eten in het hotel vonden wij voor-
treffelijk en heerlijk smaken. Prima.
Ook bezochten wij de stad Salzburg
waar al tribunes waren gebouwd.
Dat was bestemd voor de beroemde
Salzburger Festspiele.
Hierover vernam ik het volgende feit.
De toegangskaarten moesten 1 jaar
van tevoren worden besteld.
Hiervoor was enorm veel belangstel-
ling,waarbij ook in de open lucht werd
opgetreden.
Met mijn broers zat ik op een terras dat
Mozartplatze heette en waar te koffie in
mooie mozartbekers werd geserveerd
met flinke gebakpunten.
Dat was a.h.w.gelijk onze lunch. Ha,Ha.
Wij zagen daar ook prachtige fresco`s
en andere gevelkunst zoals deze 2.
Ik vond ze echt mooi en dat leek mij ook
wel klassieke kunst.
Hierover kan ik eerlijk zeggen dat ik
geen verstand heb van deze kunst-soorten.
Ik heb er met bewondering naar staan
kijken en kon er echt van genieten.
Veel ervan geven mij eigenlijk een stukje
rust in mijn ogen.
Ik vind het echt wel edele kunst,maar dat
is nu eenmaal mijn idee.
Daarover valt niet te twisten.
broers per trein naar Oostenrijk in Salzburgerland en m.n.in het gebied Pongau.
Daar verbleven wij in hotel Post in de gemeente Schwarzach,van waaruit wij veel
wandelden,want het was daar een fantastisch mooi landelijk gebied.
treffelijk en heerlijk smaken. Prima.
Ook bezochten wij de stad Salzburg
waar al tribunes waren gebouwd.
Dat was bestemd voor de beroemde
Salzburger Festspiele.
Hierover vernam ik het volgende feit.
De toegangskaarten moesten 1 jaar
van tevoren worden besteld.
Hiervoor was enorm veel belangstel-
ling,waarbij ook in de open lucht werd
opgetreden.
Met mijn broers zat ik op een terras dat
Mozartplatze heette en waar te koffie in
mooie mozartbekers werd geserveerd
met flinke gebakpunten.
Dat was a.h.w.gelijk onze lunch. Ha,Ha.
Wij zagen daar ook prachtige fresco`s
en andere gevelkunst zoals deze 2.
Ik vond ze echt mooi en dat leek mij ook
wel klassieke kunst.
Hierover kan ik eerlijk zeggen dat ik
geen verstand heb van deze kunst-soorten.
Ik heb er met bewondering naar staan
kijken en kon er echt van genieten.
Veel ervan geven mij eigenlijk een stukje
rust in mijn ogen.
Ik vind het echt wel edele kunst,maar dat
is nu eenmaal mijn idee.
Daarover valt niet te twisten.
donderdag 28 september 2017
Hoofdstuk 24. Mijn Geloofs-overtuiging en ervaring.
Dit is de basis van mijn leven,werk,studie en hobbies zoals ik dat zelf heb ervaren
en nog steeds,maar ook vooral bij mijn Gezondheidszorg.
Mijn Geloofs-overtuiging met vertrouwen in God,heeft mij door heel veel ellende
heen gesleept,want anders kon ik dit niet schrijven.
Vooral op medisch gebied heb ik vele malen Ziekenhuisverblijf ervaren,welk begon
in het Juliana Kinderziekenhuis te Scheveningen.
Dat was in mijn kinderjaren na mijn geboorte in 1939.
Het gevolg van Medische ervaringen dtaat beschreven in het deel:
"Mijn Zoetermeerrse jaren".
en nog steeds,maar ook vooral bij mijn Gezondheidszorg.
Mijn Geloofs-overtuiging met vertrouwen in God,heeft mij door heel veel ellende
heen gesleept,want anders kon ik dit niet schrijven.
Vooral op medisch gebied heb ik vele malen Ziekenhuisverblijf ervaren,welk begon
in het Juliana Kinderziekenhuis te Scheveningen.
Dat was in mijn kinderjaren na mijn geboorte in 1939.
Het gevolg van Medische ervaringen dtaat beschreven in het deel:
"Mijn Zoetermeerrse jaren".
Hoofdstuk 23.Mijn boekenkeuze
Dit betreft voornamelijk hobby-boeken,maar ook boeken op Bijbelse Grondslag.
Ik ben immers Soldaat van het Leger des Heils n ga daarin graag mee.
Romans lees ik niet en heb ze ook nooit gekocht.
Vroeger in mijn Haagse jaren heb ik wel veel gelezen en was lid van de Openbare
Bibliotheek,maar nu val ik in slaap bij de eerste bladzijde.
Dat schiet dus niets op en deed dus liever wat anders,want ik kon toen nog geen
PC kunnen kopen en gebruiken.
Ik ben immers Soldaat van het Leger des Heils n ga daarin graag mee.
Romans lees ik niet en heb ze ook nooit gekocht.
Vroeger in mijn Haagse jaren heb ik wel veel gelezen en was lid van de Openbare
Bibliotheek,maar nu val ik in slaap bij de eerste bladzijde.
Dat schiet dus niets op en deed dus liever wat anders,want ik kon toen nog geen
PC kunnen kopen en gebruiken.
Hoofdtuk 22.Mijn muziekkeuze.
Zelf hou ik veel van Marsmuziek,Musette-klanken,Gewijde Muziek(van het Leger des Heils).
Wat marsmuziek betreft heb ik in Den Haag wel meegemaakt dat er 3 tram-harmonieën
van het plein marcheerden naar het binnenhof.
Die muziekkorpsen waren uit Den Haag,Amsterdam en Rotterdam.
In die van Den Haag liep een halfbroer van mijn vader mee die trompet speelde.
Die korpsen gaven daar samen een feestelijk concert maar ook elk korps apart.
Ik kon daar in mijn jonge jaren echt van genieten ook omdat er een oom meespeelde.
Hij is helaas met zijn vrouw en hun eerste zoontje geëmigreerd naar Canada en vandaar
uit naar Californië en woonde in San Josè,waar nog 2 andere zoons zijn geboren.
Ik heb helaas nooit vernomen of mijn oom ook daar nog trompet speelde en of zijn zoons
het ook deden,maar wel kreeg ik bericht dat mijn oom daar is overleden.
Mogelijk is zijn vrouw ook al overleden. Daar weet ik niets meer van. Dit is even terzijde.
Enige jaren later zag ik Politie-Muziekkorpsen uit heel Nederland defileren op het
Burgemeester Monchyplein. Dat vond ik echt fascinerend. Ik had dat nog nooit gezien.
Het bleek ter gelegenheid van èèn of ander jubileum en dat was best uniek.
Die stoet werd toen geopend door de Amsterdamse Politiekapel.
Zij droegen helmen met pieken wat ik erg imponerend vond om te zien en het ontroerde
mij ook wel. Ik vond het fantastisch om te zien.
Ook van hun marsmuziek kan ik eindeloos genieten als ze met een feestmars aan
mij voorbij marcheren waarbij ik geen droge ogen hou.
Die blijde klanken doen mij altijd wel wat en geeft een bepaald triomfantelijk gevoel.
Ook bij het Leger des Heils hou ik erg veel van het Muziekkorps en de zangbrigade
zoals dat daar gebruikelijk heet. Daarvan geniet ik veel.
Ook klanken van Kerk-orgels vind ik fantastisch om te horen,zodra ik daarvoor even
rustig de tijd kan nemen om naar die muziek te luisteren.
Ik luister graag naar muziek,maar dat hangt af van wat ik doe op dat moment en dan
hoor ik het graag op de achtergrond.
Bij mij zijn dat dan lichte musette-klanken of van het orkest Mantovani.
Wat marsmuziek betreft heb ik in Den Haag wel meegemaakt dat er 3 tram-harmonieën
van het plein marcheerden naar het binnenhof.
Die muziekkorpsen waren uit Den Haag,Amsterdam en Rotterdam.
In die van Den Haag liep een halfbroer van mijn vader mee die trompet speelde.
Die korpsen gaven daar samen een feestelijk concert maar ook elk korps apart.
Ik kon daar in mijn jonge jaren echt van genieten ook omdat er een oom meespeelde.
Hij is helaas met zijn vrouw en hun eerste zoontje geëmigreerd naar Canada en vandaar
uit naar Californië en woonde in San Josè,waar nog 2 andere zoons zijn geboren.
Ik heb helaas nooit vernomen of mijn oom ook daar nog trompet speelde en of zijn zoons
het ook deden,maar wel kreeg ik bericht dat mijn oom daar is overleden.
Mogelijk is zijn vrouw ook al overleden. Daar weet ik niets meer van. Dit is even terzijde.
Enige jaren later zag ik Politie-Muziekkorpsen uit heel Nederland defileren op het
Burgemeester Monchyplein. Dat vond ik echt fascinerend. Ik had dat nog nooit gezien.
Het bleek ter gelegenheid van èèn of ander jubileum en dat was best uniek.
Die stoet werd toen geopend door de Amsterdamse Politiekapel.
Zij droegen helmen met pieken wat ik erg imponerend vond om te zien en het ontroerde
mij ook wel. Ik vond het fantastisch om te zien.
Ook van hun marsmuziek kan ik eindeloos genieten als ze met een feestmars aan
mij voorbij marcheren waarbij ik geen droge ogen hou.
Die blijde klanken doen mij altijd wel wat en geeft een bepaald triomfantelijk gevoel.
Ook bij het Leger des Heils hou ik erg veel van het Muziekkorps en de zangbrigade
zoals dat daar gebruikelijk heet. Daarvan geniet ik veel.
Ook klanken van Kerk-orgels vind ik fantastisch om te horen,zodra ik daarvoor even
rustig de tijd kan nemen om naar die muziek te luisteren.
Ik luister graag naar muziek,maar dat hangt af van wat ik doe op dat moment en dan
hoor ik het graag op de achtergrond.
Bij mij zijn dat dan lichte musette-klanken of van het orkest Mantovani.
Hoofdstuk 21.Mijn interesse voor talenstudies.
Dat begon in 1976 met de Franse taal na de verworven basiskennis op de
Waalse school,waar die taal al werd onderwezen.Het Waals is Belgisch.
Dit wordt gesproken in de Belgische provincie Wallonië zoals ik dat leerde.
Het Frans in Wallonië zal naar mijn vermoeden wel anders klinken dan in
Frankrijk zelf. Er zal best verschil in zitten. Ik hou er wel rekening mee.
Voor zover het mij mag lukken,ga ik graag opnieuw mijn talenkennis weer
opnieuw proberen op te frissen en uit te breiden voor goede contacten.
De Franse taal is b.v.heel handig bij Genealogisch onderzoek op de Archief-
sites met bijbehorende correspondendentie over wat mogelijk is.
Ik wil dit ook doen met de talen Engels en Duits,waarvan ik de basis vond in
de schriftelijke MAVO-cursus bij de Koninklijke PBNA de Arnhem.
Zo heette dat in mijn jongere jaren.
Het Engels gebruik ik voor contacten met oud-werkgevers van mijn vrouw,
maar ook met de zoon en 2 dochters van mijn vrouw op Singapore.
Deze zoon en 2 dochters zijn uit haar eerste huwelijk en hebben recht op het
contact met hun moeder,wat alleen in heet Engels kan,dus ik wil dit leren.
Uiteraard gaat dit langer duren dan gewenst op mijn leeftijd van 78 jaar in
november 2017,maar niets doen is ook niet slim,dus begin bij het begin.
Dat geldt ook voor de Duitse taal,waarvan ik eveneens de basiskennis heb
op MAVO-d niveau en dat eerst weer kan opfrissen na wat nader onderzoek.
Voor het verstaan in die talen zou ik bijna een gehoor-probleem hebben,maar
nu ik beschik over nieuwe gehoor-apparatuur kan ik wel wat proberen.
Bij mijn gehoor-apparaten heb ik immers ook een streamer voor het beter
verstaan bij radio/tv,rand-apparatuur en ringleiding. Hiertoe is wel Info nodig.
Uiteraard gaat dit niet zonder afspraken en overleg vooraf.
Hierbij dien ik wel rekening te houden met de uitslagen van medisch onderzoek
i.v.m. Longfunctie en COPD maar ook eventueel op diabetes.
De huisarts vind dit nodig i.v.m. het ouder worden.
Mijn vrouw heeft al een medicijn gekregen tegen diabetes en hoge bloeddruk.
Voor haar is dit al wel het begin voordat zij op nieuwjaarsdag 75 jaar wordt.
Het is goed dat de huisarts ons in de gaten houdt,want als ik een lastige
longfunctie heb met COPD,kan ik er beter geen diabetes bij krijgen.
Dit lijkt mij geen beste combinatie,dus het is prima dat de huisarts ons in de
gaten houdt met gerichte afspraken. Daarom maak ik nog geen taal-afspraken.
Ik weet n.l.nog niet wat het onderzoek uitwijst,dus taallessen zal ik uitstellen.
Zodra ik meer weet kom ik er wel op terug om te zien welke opties er zijn.
Waalse school,waar die taal al werd onderwezen.Het Waals is Belgisch.
Dit wordt gesproken in de Belgische provincie Wallonië zoals ik dat leerde.
Het Frans in Wallonië zal naar mijn vermoeden wel anders klinken dan in
Frankrijk zelf. Er zal best verschil in zitten. Ik hou er wel rekening mee.
Voor zover het mij mag lukken,ga ik graag opnieuw mijn talenkennis weer
opnieuw proberen op te frissen en uit te breiden voor goede contacten.
De Franse taal is b.v.heel handig bij Genealogisch onderzoek op de Archief-
sites met bijbehorende correspondendentie over wat mogelijk is.
Ik wil dit ook doen met de talen Engels en Duits,waarvan ik de basis vond in
de schriftelijke MAVO-cursus bij de Koninklijke PBNA de Arnhem.
Zo heette dat in mijn jongere jaren.
Het Engels gebruik ik voor contacten met oud-werkgevers van mijn vrouw,
maar ook met de zoon en 2 dochters van mijn vrouw op Singapore.
Deze zoon en 2 dochters zijn uit haar eerste huwelijk en hebben recht op het
contact met hun moeder,wat alleen in heet Engels kan,dus ik wil dit leren.
Uiteraard gaat dit langer duren dan gewenst op mijn leeftijd van 78 jaar in
november 2017,maar niets doen is ook niet slim,dus begin bij het begin.
Dat geldt ook voor de Duitse taal,waarvan ik eveneens de basiskennis heb
op MAVO-d niveau en dat eerst weer kan opfrissen na wat nader onderzoek.
Voor het verstaan in die talen zou ik bijna een gehoor-probleem hebben,maar
nu ik beschik over nieuwe gehoor-apparatuur kan ik wel wat proberen.
Bij mijn gehoor-apparaten heb ik immers ook een streamer voor het beter
verstaan bij radio/tv,rand-apparatuur en ringleiding. Hiertoe is wel Info nodig.
Uiteraard gaat dit niet zonder afspraken en overleg vooraf.
Hierbij dien ik wel rekening te houden met de uitslagen van medisch onderzoek
i.v.m. Longfunctie en COPD maar ook eventueel op diabetes.
De huisarts vind dit nodig i.v.m. het ouder worden.
Mijn vrouw heeft al een medicijn gekregen tegen diabetes en hoge bloeddruk.
Voor haar is dit al wel het begin voordat zij op nieuwjaarsdag 75 jaar wordt.
Het is goed dat de huisarts ons in de gaten houdt,want als ik een lastige
longfunctie heb met COPD,kan ik er beter geen diabetes bij krijgen.
Dit lijkt mij geen beste combinatie,dus het is prima dat de huisarts ons in de
gaten houdt met gerichte afspraken. Daarom maak ik nog geen taal-afspraken.
Ik weet n.l.nog niet wat het onderzoek uitwijst,dus taallessen zal ik uitstellen.
Zodra ik meer weet kom ik er wel op terug om te zien welke opties er zijn.
Hoofdstuk 20.Vacanties in mijn jeugdjaren.
In mijn jeugdjaren ging ik wel met mijn ouders naar een vakantiekamp van de
Ned.Herv.kerk in de Veluwestreek.(Gelderland)
Wij deden dat op advies van de wijk-predikant in Den Haag en dat bleek wel
voor mijn ouders betaalbaar te zijn in de jaren voordat ik het werk-advies kreeg.
Over dat werk-advies van de predikant schreef ik in het hoofdstuk met de titel:
"Van het kastje naar de muur en terug".
Dat vakantiekamp werd alleen in Nederland georganiseerd.
Wij gingen toen naar Lunteren,Putten en Harskamp,zoals men dat in die jaren
kon regelen,totdat de predikant werd beroepen naar een andere wijk.
Tot die tijd konden wij redelijk betaalbaar op vakantie in eigen land en ik kijk er
met plezier op terug,want die wijkpredikant was een fijne initiatiefnemer.
Ik weet niet of deze predikant nog leeft,maar wel dat hij met Emeritaat is.
Later tijdens mijn werkjaren kon ik van mijn vakantie-geld voor het eerst naar
het buitenland en dat bleef in Europa.
Ned.Herv.kerk in de Veluwestreek.(Gelderland)
Wij deden dat op advies van de wijk-predikant in Den Haag en dat bleek wel
voor mijn ouders betaalbaar te zijn in de jaren voordat ik het werk-advies kreeg.
Over dat werk-advies van de predikant schreef ik in het hoofdstuk met de titel:
"Van het kastje naar de muur en terug".
Dat vakantiekamp werd alleen in Nederland georganiseerd.
Wij gingen toen naar Lunteren,Putten en Harskamp,zoals men dat in die jaren
kon regelen,totdat de predikant werd beroepen naar een andere wijk.
Tot die tijd konden wij redelijk betaalbaar op vakantie in eigen land en ik kijk er
met plezier op terug,want die wijkpredikant was een fijne initiatiefnemer.
Ik weet niet of deze predikant nog leeft,maar wel dat hij met Emeritaat is.
Later tijdens mijn werkjaren kon ik van mijn vakantie-geld voor het eerst naar
het buitenland en dat bleef in Europa.
Hoofdstuk 19.Inspiratie voor de bewegingssport.Dl.2.
De oorzaak ligt in mijn niet-werkende schildklier.
Daarmee werd ik geboren in 1939.
Het werd mij pas verteld in 1983 door de Internist in het Westeinde Ziekenhuis.
Daartoe kreeg ik wel medicijnen,maar dat waren andere dan in het Juliana Kinder-
ziekenhuis en dat zorgde toen voor minder medische problemen.
Dit kon niet verhinderen dat ik trager reageerde dan gewenst zoals ik heb ervaren
tijdens mijn opleiding voor kleermaker,hetgeen dus mislukte door mijn trage tempo.
Ik beschreef dit al in het hoofdstuk over mijn opleiding en mislukking voor werk in
de kleding-branche,waarmee ik niet blij was.
Ook in de Sociale Werkplaatsen kon ik door mijn te trage werktempo onmogelijk de
gewenste hoeveelheid productie leveren ondanks mijn goede wil.
Mislukkingen in de kleermakerij en de werkplaatsen,waren 2 flinke dreunen
voor mijn hoofd,wwaarbij ik zag dat anderen wel het gewenste tempo konden tonen.
Door een werkmeester werd ik gewezen op de hogere productie door mijn collega`s,
waarop ik vroeg of hij misschien dacht dat ik voor de lol in de werkplaats kwam.
Het sneed mij door mijn ziel,dat ik niet het gewenste tempo kon maken,maar daar
te gaan staan janken van verdriet zou mij geen steek verder helpen.
Ik heb wel geprobeerd om meer te produceren,maar dat leverde mij alleen bevende
handen op waardoor ik niet meer normaal een kopje koffie of thee kon vasthouden.
Dat kon niet meer zonder te morsen,dus ik stopte de hogere productie,wat uiteraard
gelijk opviel bij de werkmeester die mij vroeg waarom. Ik vertelde mijn ervaring.
Hierbij merkte ik op dat de werkleiding geen interesse heeft voor de gevolgen die ik
als patiënt ervaar na hogere productie. De werkmeester gaf dat wel door.
Die werkmeester kwam er niet meer op terug maar droop af na mijn vraag.
Ik wist toen nog niet dat mijn schildklier nooit heeft gewerkt sinds mijn geboorte.
Dat werd mij pas in 1983 verteld,want toen pas kwam de medische wetenschap
er achter dat ik ben geboren met een niet-werkende schildklier.
Dat is dan de 3e dreun die ik kreeg te verwerken waarmee ik nog steeds bezig ben.
Pas bij het Centraal Bureau voor Genealogie kon ik eindelijk in mijn eigen tempo
werken,want dat had geen haast omdat het heel secuur gedaan moest worden.
Dit werk bleek voor mij beter geschikt te zijn en de conservator was er heel blij mee
dat ik zelfstandig en heel nauwkeurig kon werken,waarbij ik ook fouten ontdekte.
Die fouten maakte ik wel bekend en corrigeerde het ook in overleg met de chef.
Zo was dat ook heel fijn werken,want er werd niet gejaagd omdat het niet kon met
heel secuur werk. Ik ben dus niet geschikt voor massa-productie door mijn afwijking.
Voor bewegingssport is dat geen probleem,want dat kan ook alleen en uitsluitend
in mijn eigen tempo voor wat conditie-training bij het ouder worden.
Ik heb tijdens mijn geboorte niet gevraagd om deze afwijking die later ook nog een
Hart-infarct veroorzaakte met 10 jaar later de COPD-ontdekking.
Dit werd ontdekt voordat ik een Hart-operatie kreeg met 4 by-passes.
Ook bleek ik een wankel evenwicht te hebben. Ik sport dus op een 3-wielige fiets.
Dat zit dus ook tussen mijn oren evenals mijn verlies aan gehoor-vermogen.
Vandaar dat ik ook gehoor-apparaten draag met afstand-bediening voor radio/tv,pc
en ringleiding om alles zoveel mogelijk goed en beter te kunnen spraak-verstaan.
Op die 3-wielige fiets kom ik terug in een apart hoofdstuk.
Daarmee werd ik geboren in 1939.
Het werd mij pas verteld in 1983 door de Internist in het Westeinde Ziekenhuis.
Daartoe kreeg ik wel medicijnen,maar dat waren andere dan in het Juliana Kinder-
ziekenhuis en dat zorgde toen voor minder medische problemen.
Dit kon niet verhinderen dat ik trager reageerde dan gewenst zoals ik heb ervaren
tijdens mijn opleiding voor kleermaker,hetgeen dus mislukte door mijn trage tempo.
Ik beschreef dit al in het hoofdstuk over mijn opleiding en mislukking voor werk in
de kleding-branche,waarmee ik niet blij was.
Ook in de Sociale Werkplaatsen kon ik door mijn te trage werktempo onmogelijk de
gewenste hoeveelheid productie leveren ondanks mijn goede wil.
Mislukkingen in de kleermakerij en de werkplaatsen,waren 2 flinke dreunen
voor mijn hoofd,wwaarbij ik zag dat anderen wel het gewenste tempo konden tonen.
Door een werkmeester werd ik gewezen op de hogere productie door mijn collega`s,
waarop ik vroeg of hij misschien dacht dat ik voor de lol in de werkplaats kwam.
Het sneed mij door mijn ziel,dat ik niet het gewenste tempo kon maken,maar daar
te gaan staan janken van verdriet zou mij geen steek verder helpen.
Ik heb wel geprobeerd om meer te produceren,maar dat leverde mij alleen bevende
handen op waardoor ik niet meer normaal een kopje koffie of thee kon vasthouden.
Dat kon niet meer zonder te morsen,dus ik stopte de hogere productie,wat uiteraard
gelijk opviel bij de werkmeester die mij vroeg waarom. Ik vertelde mijn ervaring.
Hierbij merkte ik op dat de werkleiding geen interesse heeft voor de gevolgen die ik
als patiënt ervaar na hogere productie. De werkmeester gaf dat wel door.
Die werkmeester kwam er niet meer op terug maar droop af na mijn vraag.
Ik wist toen nog niet dat mijn schildklier nooit heeft gewerkt sinds mijn geboorte.
Dat werd mij pas in 1983 verteld,want toen pas kwam de medische wetenschap
er achter dat ik ben geboren met een niet-werkende schildklier.
Dat is dan de 3e dreun die ik kreeg te verwerken waarmee ik nog steeds bezig ben.
Pas bij het Centraal Bureau voor Genealogie kon ik eindelijk in mijn eigen tempo
werken,want dat had geen haast omdat het heel secuur gedaan moest worden.
Dit werk bleek voor mij beter geschikt te zijn en de conservator was er heel blij mee
dat ik zelfstandig en heel nauwkeurig kon werken,waarbij ik ook fouten ontdekte.
Die fouten maakte ik wel bekend en corrigeerde het ook in overleg met de chef.
Zo was dat ook heel fijn werken,want er werd niet gejaagd omdat het niet kon met
heel secuur werk. Ik ben dus niet geschikt voor massa-productie door mijn afwijking.
Voor bewegingssport is dat geen probleem,want dat kan ook alleen en uitsluitend
in mijn eigen tempo voor wat conditie-training bij het ouder worden.
Ik heb tijdens mijn geboorte niet gevraagd om deze afwijking die later ook nog een
Hart-infarct veroorzaakte met 10 jaar later de COPD-ontdekking.
Dit werd ontdekt voordat ik een Hart-operatie kreeg met 4 by-passes.
Ook bleek ik een wankel evenwicht te hebben. Ik sport dus op een 3-wielige fiets.
Dat zit dus ook tussen mijn oren evenals mijn verlies aan gehoor-vermogen.
Vandaar dat ik ook gehoor-apparaten draag met afstand-bediening voor radio/tv,pc
en ringleiding om alles zoveel mogelijk goed en beter te kunnen spraak-verstaan.
Op die 3-wielige fiets kom ik terug in een apart hoofdstuk.
woensdag 27 september 2017
Hoofdstuk 18.Inspiratie voor bewegingssport.Dl.1.
 | ||
| Medailles voor wandelen,zwemmen en Fietsen. Van links naar rechts ziet u de wandelmedaille voor 25 km in 1975, de zwemmedaille voor de zwemvierdaagse met 4x 500 mtr.in 1980, de zwemmedaille voor de zwemvierdaagse met 4x 500 mtr.in 1981 en de fietsmedaille voor de fietsvierdaagse met 4x 80 km in 1992 De wandelroute werd in 1975 uitgezet door de Haagse Politie onder het motto "op goede voet met de Haagse Politie". Dat heb ik heel sterk ervaren na die 25 km.want mijn voeten waren heel sterk vermoeid maar behaalde wel die medaille als prestatie. In die jaren kreeg ik het verlangen om aan sport te doen voor de nodige beweging om niet te verstijven wat bij mij heel makkelijk kan gebeuren. |
Hoofdstuk 17.Basis van mijn Christelijk Geloofsleven. (Voordat ik Heilssoldaat werd door eigen keuze)
Toen ik als baby werd gedoopt in de Regentessekerk aan het Regentesseplein in
1939/1940 waren de zusters en zwagers van oma met oma zelf getuige van.
Voor zover ik het heb begrepen waren de meeste familie-leden in het Christelijk
Geloof wel opgevoed en gingen op Zondagen ook trouw naar de kerk.
Mijn jongere broer Wim werd gedoopt in de Julianakerk aan de Kempstraat.
Mijn jongste broer Fred werd gedoopt in de Nieuwe Kerk aan het Spui.
Deze kerkgebouwen behoorden alle 3 tot de Ned.Herv. kerk zoals dat toen heette.
Het was de Geloofswens van mijn ouders en grootouders,hetgeen nu nog in mij
door blijft werken,wat al bekend werd en voorspeld door oma en opa.
De zusters van oma leerde ik kennen als tante Jaantje en tante Katrien.
Tante Katrien was gehuwd met Oom Arie de Bruijn.
Tante Jaantje was gehuwd met Oom Jan Voorberg en zij woonden in Honselersdijk.
In die tijd vertelde ik mijn ouders dat ik Belijdenis van mijn Geloof wou doen.
Zij waren blij en ontroert omdat het mijn eigen wens was.
Ook de predikant was daar erg blij mee,want ook hij begreep dat eigen vrije wil beter
werkt dan dwang. Dwang werkt eerder averechts.Mijn broer Wim deed ook Belijdenis.
Vervolgens werden wij lid van het zangkoor waarover ik reeds schreef bij de foto van
het Miltair Hospitaal en er vaak zongen voor de zieke militairen.
Toen ik met mijn broer Wim onze Belijdenis van Geloof deden in de Ned.Herv.kerk,
kwamen oom Jan en tante Jaantje uit Honselersdijk naar Den Haag.
Zij wilden dat graag meemaken,want oom Jan was zelf ouderling in Honselersdijk.
Hij wou het graag meemaken van zijn achterneven.
Hij en zijn vrouw waren immers de oom en tante van onze moeder.
Er was toen een hechte en gezellige familieband.
Deze ervaring zal mij mijn hele leven bijblijven met diepe dankbaarheid.
Oom Jan was schoenhersteller van beroep en er tussendoor bezorgde hij ook overal
de post. Hij herstelde ook de schoenen van mijn ouders.
Daartoe kwam hij gerust vanuit Honselersdijk naar de Muzenstraat in Den Haag.
Blijkbaar vond hij die afstand geen enkel bezwaar in de jaren 1900.
Ik heb nooit geprobeerd om die afstand te lopen,ook al zou ik de weg weten. (grapje)
Ook al leven deze mensen niet meer,toch kan ik hen onmogelijk vergeten.
Dit was puur familieliefde,welke mijn ouders ook hebben ervaren.
Zij zijn mij voor gegaan in het Christelijk Geloof door hun familieliefde.
Er was dus geen dwang en zij lieten het gewoon vrij,wat bij mij de basis vormde om
het Christelijk Geloof te behouden en later zelfs werd versterkt.
Die Geloofs-versterking kwam tot stand bij het Leger des Heils waarover ik al eerder
schreef en er nu nog steeds de Geestelijke Kracht van ervaar.
In een apart en specifiek onderwerp op deze blog zal ik dit nader toelichten.
Later verneem ik dan wel wie het ermee eens is en eventueel ongeveer hetzelfde
heeft ervaren,wat ook nu nog gebeurt en steeds terugkomt met Inspiratie.
1939/1940 waren de zusters en zwagers van oma met oma zelf getuige van.
Voor zover ik het heb begrepen waren de meeste familie-leden in het Christelijk
Geloof wel opgevoed en gingen op Zondagen ook trouw naar de kerk.
Mijn jongere broer Wim werd gedoopt in de Julianakerk aan de Kempstraat.
Mijn jongste broer Fred werd gedoopt in de Nieuwe Kerk aan het Spui.
Deze kerkgebouwen behoorden alle 3 tot de Ned.Herv. kerk zoals dat toen heette.
Het was de Geloofswens van mijn ouders en grootouders,hetgeen nu nog in mij
door blijft werken,wat al bekend werd en voorspeld door oma en opa.
De zusters van oma leerde ik kennen als tante Jaantje en tante Katrien.
Tante Katrien was gehuwd met Oom Arie de Bruijn.
Tante Jaantje was gehuwd met Oom Jan Voorberg en zij woonden in Honselersdijk.
In die tijd vertelde ik mijn ouders dat ik Belijdenis van mijn Geloof wou doen.
Zij waren blij en ontroert omdat het mijn eigen wens was.
Ook de predikant was daar erg blij mee,want ook hij begreep dat eigen vrije wil beter
werkt dan dwang. Dwang werkt eerder averechts.Mijn broer Wim deed ook Belijdenis.
Vervolgens werden wij lid van het zangkoor waarover ik reeds schreef bij de foto van
het Miltair Hospitaal en er vaak zongen voor de zieke militairen.
Toen ik met mijn broer Wim onze Belijdenis van Geloof deden in de Ned.Herv.kerk,
kwamen oom Jan en tante Jaantje uit Honselersdijk naar Den Haag.
Zij wilden dat graag meemaken,want oom Jan was zelf ouderling in Honselersdijk.
Hij wou het graag meemaken van zijn achterneven.
Hij en zijn vrouw waren immers de oom en tante van onze moeder.
Er was toen een hechte en gezellige familieband.
Deze ervaring zal mij mijn hele leven bijblijven met diepe dankbaarheid.
Oom Jan was schoenhersteller van beroep en er tussendoor bezorgde hij ook overal
de post. Hij herstelde ook de schoenen van mijn ouders.
Daartoe kwam hij gerust vanuit Honselersdijk naar de Muzenstraat in Den Haag.
Blijkbaar vond hij die afstand geen enkel bezwaar in de jaren 1900.
Ik heb nooit geprobeerd om die afstand te lopen,ook al zou ik de weg weten. (grapje)
Ook al leven deze mensen niet meer,toch kan ik hen onmogelijk vergeten.
Dit was puur familieliefde,welke mijn ouders ook hebben ervaren.
Zij zijn mij voor gegaan in het Christelijk Geloof door hun familieliefde.
Er was dus geen dwang en zij lieten het gewoon vrij,wat bij mij de basis vormde om
het Christelijk Geloof te behouden en later zelfs werd versterkt.
Die Geloofs-versterking kwam tot stand bij het Leger des Heils waarover ik al eerder
schreef en er nu nog steeds de Geestelijke Kracht van ervaar.
In een apart en specifiek onderwerp op deze blog zal ik dit nader toelichten.
Later verneem ik dan wel wie het ermee eens is en eventueel ongeveer hetzelfde
heeft ervaren,wat ook nu nog gebeurt en steeds terugkomt met Inspiratie.
Hoofdstuk 16.Genealogie Doove en Jillissen.Dl.5.
Ik heb ook Westlandse voorouders.
U ziet dat deze stamboom niet helemaal is ingevuld.
Dat komt later nog wel.
Deze oma is de moeder van mijn moeder.
Haar familienaam was van Onselen.
Oma was gehuwd met mijn opa Antonius Jillissen.
Oma was geboren in Monster.
De stamboom van Onselen begint hier in 1749.
Verder kon ik er niet mee doorgaan
Hun 3 zonen en 3 dochters zijn ook reeds overleden,
evenals hun echtgenoten.
Ik leerde ook 2 zusters van oma kennen evenals hun
echtgenoten die allen in het Westland werden geboren.
Zij bleven er hun hele leven ook wonen.
Dat komt later nog wel.
Deze oma is de moeder van mijn moeder.
Haar familienaam was van Onselen.
Oma was gehuwd met mijn opa Antonius Jillissen.
Oma was geboren in Monster.
De stamboom van Onselen begint hier in 1749.
Verder kon ik er niet mee doorgaan
Hun 3 zonen en 3 dochters zijn ook reeds overleden,
evenals hun echtgenoten.
Ik leerde ook 2 zusters van oma kennen evenals hun
echtgenoten die allen in het Westland werden geboren.
Zij bleven er hun hele leven ook wonen.
dinsdag 26 september 2017
Hoofdstuk 15.Genealogie Doove en Jillissen.Dl.4.
Bij onderzoek ontdekte ik dat mijnfamilienaam Doove in Frankrijk.
Dat bleek in de buurt van het
Nauw van Calais te zijn.
Mijn andere opa heeft die familie-
naam Jillissen en dat is Haags.
Zo ontdekte ik dat.
Wellicht is de vader van Aldegonde
Doove wel mijn voorvader
Dat vraagt onderzoek in de Franse
taal die ik niet kon bijhouden.
Op de 2 afbeeldingen staan familie-
namen Doove en Jillissen.
Zij zijn in Frankrijk geboren.
Zou er een afstammingslijn liggen
tussen Lastaye en Den Haag?
Ik denk aan Frankrijk-Nederland
in de tijd van Napoleon.
De communicatie was Frans-talig.
naar Nederland.
Dat kon ik niet onderzoeken.
Helaas beheers ik te weinig
Franse taal-kennis.
Ik zie ik nog geen kans tot
onderzoek voor Genealogie.
Dat is bedoeld in Frankrijk
naar Nederland.
Heel misschien lukt dat later
nog wel.
Deze afbeeldingen geven u alvast
een impressie van wat ik zelf vond.
Later komt er wel meer bij.
Die familienaam Klein-Jillissen komt
in Frankrijk dus al voor in 1783.
Hij is daar geboren,waardoor die
naam Klein al 233 jaar bestaat.
Daartoe zal ik wellicht hulp kunnen
krijgen van een ervaren genealoog.
Hierdoor is de naam Jillissen van
zijn moeder Eve Jillissen nog ouder.
Dat wil ik graag onderzoeken zodra
ik in de gelegenheid ben..
Dat komt nog wel.
Het is nu de vraag:
Hoe heette de vader van Eve
Jillissen?
Dat hoop ik later te kunnen ontdekken,
want dat is best interessant
voor de familie Jillissen in Den Haag
van mijn opa Antoon Jillissen
en mijn moeder met die familienaam.
Hiernaast kunt u dat zien en dan blijkt dat Doove,Aldegonde in 1693 werd geboren.
Haar leeftijd van 19 jr.trok ik af van haar huwelijksjaar.
Helaas kon ik geen ouders of broers en zusters vinden.
Helaas is mijn kennis der Franse taal te gering om daarin mijn vragen te kunnen stellen.
Het gaat jaren duren voordat ik die taalkennis kan op-frissen.
Ik kom hierop terug in een ander hoofdstuk met aanvullende feiten.
Ik vernam van iemand dat in Frankrijk ook de familienaam Jillissen werd ontdekt.
Daarvan zoek ik de lijn naar Moeders familie.
Het document staat op de volgende pagina voor nader onderzoek.
Dan weet ik later of het allemaal klopt en er echt een lijn loopt naar mijn opa Jillissen.
Hoofdstuk 12.Genealogie Doove en Jillissen.Dl.1.
In die jaren kreeg ik van mijn neef van moederskant het gratis programma Aldfaer
waarmee ik zelf de familie-stambomen kon opstellen.
Daartoe kon ik de verzamelde gegevens iinvoeren,waarna ik middels de juiste knop
de stamboom kon maken van de families Doove en Jillissen.
Op de volgende pagina kunt u de beide stambomen zien voor een eerste indruk van
de beginfase,want er volgen meer verschillende afbeeldingen.
Dat hangt af van wat ik kan vinden op dit gebied uit mijn eigen collectie.
Zelf ervaar ik dit als een rijke ervaring om dit zo zelf samen te stellen.
Ik ben 1 van de duizenden hobbyisten op dit gebied en het verveelt niet,maar er zijn
ook andere activiteiten die mijn aandacht vragen.
Daarom zijn er vele perioden dat ik niets kan doen met de Genealogie.
Wat ik met de Genealogie kon bereiken kunt u hieronder zien.
Misschien geeft dit alvast een aardige indruk,ook al is dit maar een begin.
waarmee ik zelf de familie-stambomen kon opstellen.
Daartoe kon ik de verzamelde gegevens iinvoeren,waarna ik middels de juiste knop
de stamboom kon maken van de families Doove en Jillissen.
Op de volgende pagina kunt u de beide stambomen zien voor een eerste indruk van
de beginfase,want er volgen meer verschillende afbeeldingen.
Dat hangt af van wat ik kan vinden op dit gebied uit mijn eigen collectie.
Zelf ervaar ik dit als een rijke ervaring om dit zo zelf samen te stellen.
Ik ben 1 van de duizenden hobbyisten op dit gebied en het verveelt niet,maar er zijn
ook andere activiteiten die mijn aandacht vragen.
Daarom zijn er vele perioden dat ik niets kan doen met de Genealogie.
Wat ik met de Genealogie kon bereiken kunt u hieronder zien.
Misschien geeft dit alvast een aardige indruk,ook al is dit maar een begin.
 |
| Voorouderwaaier A.W.Doove |
Abonneren op:
Posts (Atom)