Toen ik als baby werd gedoopt in de Regentessekerk aan het Regentesseplein in
1939/1940 waren de zusters en zwagers van oma met oma zelf getuige van.
Voor zover ik het heb begrepen waren de meeste familie-leden in het Christelijk
Geloof wel opgevoed en gingen op Zondagen ook trouw naar de kerk.
Mijn jongere broer Wim werd gedoopt in de Julianakerk aan de Kempstraat.
Mijn jongste broer Fred werd gedoopt in de Nieuwe Kerk aan het Spui.
Deze kerkgebouwen behoorden alle 3 tot de Ned.Herv. kerk zoals dat toen heette.
Het was de Geloofswens van mijn ouders en grootouders,hetgeen nu nog in mij
door blijft werken,wat al bekend werd en voorspeld door oma en opa.
De zusters van oma leerde ik kennen als tante Jaantje en tante Katrien.
Tante Katrien was gehuwd met Oom Arie de Bruijn.
Tante Jaantje was gehuwd met Oom Jan Voorberg en zij woonden in Honselersdijk.
In die tijd vertelde ik mijn ouders dat ik Belijdenis van mijn Geloof wou doen.
Zij waren blij en ontroert omdat het mijn eigen wens was.
Ook de predikant was daar erg blij mee,want ook hij begreep dat eigen vrije wil beter
werkt dan dwang. Dwang werkt eerder averechts.Mijn broer Wim deed ook Belijdenis.
Vervolgens werden wij lid van het zangkoor waarover ik reeds schreef bij de foto van
het Miltair Hospitaal en er vaak zongen voor de zieke militairen.
Toen ik met mijn broer Wim onze Belijdenis van Geloof deden in de Ned.Herv.kerk,
kwamen oom Jan en tante Jaantje uit Honselersdijk naar Den Haag.
Zij wilden dat graag meemaken,want oom Jan was zelf ouderling in Honselersdijk.
Hij wou het graag meemaken van zijn achterneven.
Hij en zijn vrouw waren immers de oom en tante van onze moeder.
Er was toen een hechte en gezellige familieband.
Deze ervaring zal mij mijn hele leven bijblijven met diepe dankbaarheid.
Oom Jan was schoenhersteller van beroep en er tussendoor bezorgde hij ook overal
de post. Hij herstelde ook de schoenen van mijn ouders.
Daartoe kwam hij gerust vanuit Honselersdijk naar de Muzenstraat in Den Haag.
Blijkbaar vond hij die afstand geen enkel bezwaar in de jaren 1900.
Ik heb nooit geprobeerd om die afstand te lopen,ook al zou ik de weg weten. (grapje)
Ook al leven deze mensen niet meer,toch kan ik hen onmogelijk vergeten.
Dit was puur familieliefde,welke mijn ouders ook hebben ervaren.
Zij zijn mij voor gegaan in het Christelijk Geloof door hun familieliefde.
Er was dus geen dwang en zij lieten het gewoon vrij,wat bij mij de basis vormde om
het Christelijk Geloof te behouden en later zelfs werd versterkt.
Die Geloofs-versterking kwam tot stand bij het Leger des Heils waarover ik al eerder
schreef en er nu nog steeds de Geestelijke Kracht van ervaar.
In een apart en specifiek onderwerp op deze blog zal ik dit nader toelichten.
Later verneem ik dan wel wie het ermee eens is en eventueel ongeveer hetzelfde
heeft ervaren,wat ook nu nog gebeurt en steeds terugkomt met Inspiratie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten