Die tennisvriend was eigenaar van een Supermarkt met de naam
Co-Story.
Het lag naast de DutchClub. Ik verdiende toen $ 300,00 per maand.
Daarvan moest ik wel zelf mijn premie betalen aan het pensioenfonds.
Het loon was minder omdat het huis kleiner was.
Dat vertelde de vrouw van de supermarkt-baas.
Beiden waren Engelsen maar het was niet prettig werken.
Zij hadden een chauffeur en een security-man in dienst.
Die security-man droeg nooit het gebruikelijke uniform.
Hij waakte mij teveel bij de voordeur van mijn verblijfsruimte.
Ik vertrouwde hem niet en was er bang voor.
Hij was een Islamiet en kwam om 20.00 uuur in de avond,waarna hij
weer om 6.00 uur in de ochtend vertrok toen ik wakker werd.
Omdat ik dit niet prettig vond,bleef ik er niet meer slapen,maar ging
na het eten naar mijn eigen flat.
Dat was niet zover van het werk verwijderd.
Met de bus ging ik naar huis en met de taxi naar het werk.
Ik was op tijd om te beginnen om 6.00 uur,gedurende 2 maanden.
Daarbij had ik een opzeg-tijd van 2 weken.
In die tijd zocht ik ander werk en bezocht mevrouw Ong van de
Sociale Dienst.
Zij verwees mij naar de Confectie-fabriek in het gebied Pasir Panjang.
Daartoe gaf zij mij een brief mee en daar werd ik aangenomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten