De problemen kwamen pas weer toen die Thaise vriendin voor de tweede
en derde keer kwam.
Zij vroeg mij waarom ik er nog steeds werkte en trok aan mijn haren.
Ik was toen nog niet zo bijdehand om haar te zeggen dat ze dit beter aan
mijn werkgever kon vragen,want Hij wilde mij in dienst hebben.
In die tijd leerde ik ook de huishoudhulpen kennen die bij de buren van
Percifal werkten.
Alleen de Vietnamese hulpen sliepen in het huis van hun werkgever en
dat was met mij ook het geval.
De Islamitische hulpen sliepen in hun eigen huis.
Na werktijd had ik wel veel gezellige vriendschapscontacten met deze
collega`s.
In die periode werden ook mijn dochters overgeplaatst naar een ander
tehuis van het Leger des Heils vanwege hun leeftijd.
Dat ging van Bukit Timah naar Pasir Panjang.
De leiding van Pasir Panjang was in handen van mevrouw majoor Staple
en een Indische kapitein. Ik bezocht daar ook mijn dochters.
Daar gingen ze ook naar een school die niet van het Leger des Heils was.
Het was wel in de buurt van het tehuis waar ik destijds zelf verbleef.
De bijdrage werd steeds duurder.
Ook voor mijn zoon betaalde ik zijn onderwijs voor $ 3,00 per maand plus
het geld voor de bus naar school.
Bij hhet huiswerk van school kreeg hij hulp van mijn Half-Schoonzuster.
Mijn dochters kregen die hulp in het teuis van het Leger des Heils.
Ik had toen elke week op vrijdag vanaf 14.00 uur vrij plus de hele zaterdag.
Daarna most ik op zondag-ochtend het eten voor Dhr.Percifal klaarmaken.
Hij wou op zondagen niet in restaurants eten,want dat was te druk voor hem.
Op 1 vrijdag vertelde hij mij te laat ,dat hij zijn Chinese collega Mr.Lau als
gast zou krijgen.
Hij kwam met een vriendin uit Thailand.
Mr.Lau was echter gehuwd en had kinderen.
Mr.Lau vertelde zijn vrouw dat hij met Dhr.Percifal zou gaan Golfen.
Hij kwam pas op zondagmorgen en ging met die Thaise vriendin die er al
was naar bed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten