Pas na 1975 vernam ik via een notaris dat opa Bernardus Lambertus overleed in 1961
te Lippe Dettmold in Duitsland en daarna kreeg ik op 01-11-1965 eindelijk betaald werk.
Ik had de verdere opleiding in de kleermakerij noodgedwongen al vaarwel gezegd,maar
niet met plezier,want ik hield wel van dit vak.
Ook nu in 2016 en nu in 2017 vind ik het nog steeds een fijn vak,ook al kan ik er helaas
niet meer aan deelnemen om medische redenen.
Het niet slagen om te werken als kleermaker na die mislukte opleiding heb ik ervaren
als een flinke miskleun in de periode juni 1964 t/m october 1965.
In deze periode kreeg ik nog andere vervelende ervaringen te verwerken,waardoor ik
wel begreep dat niet alles kan slagen wat ik onderneem.
Toch accepteer ik niet dat ik alle mislukkingen dien te ervaren,want ik kan mij niet voor-
stellen dat er voor mij niets valt te bereiken om werk te vinden.
Daarom zet ik altijd door,want als het 1 niet lukt,dan lukt het andere wel.
Natuurlijk is dat best wel moeilijk,maar het eind-resultaat van een gèèstelijk gevecht met
mijzelf kon en kan het uiteindelijk toch voldoening schenken.
Hiermee raakte ik best wel tevreden nu ik er even op terug kijk.
Ik heb er tenslotte zelf aan gewerkt en een persoonlijke prestatie geleverd,waarop ik met
plezier en dankbaarheid terug kan kijken.
Natuurlijk besef ik heel goed dat sommigen er toch minachtend op blijven neerkijken en
geen interesse hebben om eerder opbouwend te kritiseren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten