Toen er bijna 2 weken voorbij waren,kreeg ik bezoek van die Engelse mevrouw met A-Meng.
Ik was zo blij om haar te zien dat ik die job bij die chinese leraar vaarwel zei.
Ik dacht dat ik weer bij die Engelse mevrouw terug kon,maar dat was mijn vergissing.
Omdat ik niet goed was in de Engelse taal kon ik haar niet vragen om werk bij haar.
Wel kon ik 1 dag bij haar buurvrouww terecht in een heel groot huis met veel trappen.
Voor mij was dat gevaarlijk met mijn dikke buik en het risico voor die buurvrouw ook
veel te groot.
Daarbij vermoedde ik dat ze mij niet mocht maar dat vertelde zij mij niet.
Ik zat dus weer thuis zonder werk bij A-Meng en wij kregen bezoek van een jongen.
Hij was de buurjongen van A-Meng`s stiefmoeder.
Die jongen was IJs-verkoper.
Dat deed hij op een fiets die aan de achterkant een grote bak IJs droeg.
Dit werd in een kleine fabriek gevuld en het materiaal was fabrieks-eigensdom.
A-Meng kreeg het advies om dat ook te doen,waarmee hij zelf kon verdienen nu ik het
niet meer kon verdienen.
Voor hem was dat een makkelijke baan.
De fabriek leverde hem alles wat hij daartoe noodig had en verkocht het ijs in een gebied
wat als dorp werd gezien.
Elke dag bracht hij alles met de opbrengst naar de fabriek.
Daarvan kreeg hij minimaal 4 dollar per dag als loon.
Vaak was dat ook wel het dubbele bij zeer hete en droge dagen.
Hij was dan pas om 17.00 of 18.00 uur in de avond weer thuis.
We hadden het dus weer wat beter.
Met dat geld hebben wij de huur-achterstans van een halfjaar terug kunnen betalen.
Ook kochten we per dag 1 kilo rijst via zijn stief-grootmoeder.
Zij kocht dat dagelijks op de markt wat ook gold voor het andere woedsel,olie en zijn
sigaretten.
Ik kreeg toen weer pijn in mijn b en moest met de bus naar het ziekenhuis,dus A-Meng
gaf mij busgeld,want hij kon niet met mij mee.
Hij had immers zijn werk met de ijs-verkoop,dus ging ik alleen naar het ziekenhuis.
Daar luisterde die dokter alleen maar naar mijn buik,waarna hij mij vertelde dat ik weer
naar huis kon.
Omdat ik echter honger kreeg,nam ik ergens een portie Bami.
Daarna ging ik weer naar het ziekenhuis,waar een andere arts een foto liet maken en
mij vervolgens vertelde dat het kindje 1 maand over tijd was en ik bleef daar 1 nacht.
A-Meng belde het ziekenhuis en vernam dat het kindje nog niet was geboren.
Chinese artsen vertelde mij dat ik de andere dag in de avond met de keizersnee zou
worden geholpen.
Zij gingen daarna in vergadering daarover.
Tijdens hun vergadering kwam een donkerbruine arts mijn kamer in.
Hij verloste mij zonder die keizersnee van een zoontje en ik beviel dus op natuurlijke
wijze.
Mogelijk waren zijn chinese collega`s erg kwaad op hem omdat hij hun werk afnam.
Die bevalling vond plaats op 09-08-1964 en ons zoontje kreeg de naam Lye-Seng.
Die naam was een idee van zijn opa en na de bevalling gingen wij weer naar huis.
Daar kregen wij een week lang thuishulp.
Daarvoor kwam een zuster van het consultatie-bureau.
Dat was voor de baby-verzorging en gezondheids-contrôle.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten