Hoofdstuk 11. Periode na bevalling van Lye Seng.

Wel moesten we nog $ 6 aan het ziekenhuis betalen,maar dat kon nog wel .
Na de geboorte van onze zoon regende het een maand lang,waardoor er 
veel minder ijs werd verkocht.
Dat werd dus minder inkomen maar ik moest nog wel aansterken.
Daartoe had ik vlees nodig dat toen 50 cent kosstte en 10 cent voor taugè,
35 vent voor de rijst en 5 cent  voor tahoe per dag in 1964.
Drie weken na de geboorte van zijn zoon ging A-Meng dagelijks naar de winkel
van de Indische kapper waarmee hij goed bevriend bleek te zijn.
Hij bleef er tot de winkelsluiting,waarna hij met die kapper naar een Indisch
restaurant ging.
Die kapper betaalde dat,want A-Meng zelf had geen geld.
Die kapper betaalde ook de Black Magic waarmee zij zich veel aantrekkelijker 
maakten voor vele jongevrouwen.
A-Meng waardeerde het wel als jongevrouwen hem aantrekkelijk vonden.
Ondertussen raakte ik in gesprek met de kleinzoon van onze huisbaas,die mij
 vroeg hoe Lye-Cheng werd geboren en ik vertelde dat aan hem.
Terwijl ik het vertede aan die kleinzoon,kwam A-Meng stiekem binnen en hij
hoorde het,waardoor hij boos werd op mij.
Het was n.l.onder de chinezen verboden om over de wijze van geboorte te praten.
Dat wist ik toen niet en toch sloeg A-Meng mij met een boedhistisch mes op mijn
boven-arm,maar het gaf geen wond.
Het leek wel of God mij beschermde,ondat ik met 1 van mij eerdere werkgeefsters
op alle zondagen de Methodisten-kerk bezocht en dat denk ik dan achteraf.
Nadat A-Meng mij sloeg met dat mes ging hij weer naar die kapperswinkel totdat
deze sloot.
Hij ging weer met hem naar dat restaurant met de bus.
Toen Ly-Cheng een half jaar oud was,bezocht ik weer die Engelse mevrouw van
de Landmacht en zij hielp mij weer aan werk.
Dat deed zij door huis aan huis te vragen wie er huishoudhulp kon gebruiken.
Eèn van die mensen ontsloeg de huidige hulp en nam mij.
Die Engelse  mevrouw had haar n.l.verteld,dat ik veel beter was,hetgeen ik alleen
maar kan vermoeden en het laat mij lachen.
Ik vertelde het A-Meng die er ook om moest lachen en noemde die Engelse vrouw 
een "crazy wife".